@-@ somchun @-@

จบลงแล้วซินะสำหรับกิจกรรมทุกๆอย่างสำหรับปี3

จะเหลือกิจกรรมเพียงไม่กี่อย่างหรืออาจจะไม่มีเลยก็เป็นได้

ที่จะได้ทำตอนปี4 คิดแล้วก็จายหายเหมือนกัน

ไม่คิดว่ามานจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ เหมือนเพิ่งเข้าปี1เอง

มิน่าเค้าถึงได้พูดกันว่า เวลา1ปีนั้นมันแปบเดียว

(เห็นด้วยอย่างแรง) 1ปีที่ผ่านมามีทั้ง เหนื่อย ทุกข์ สุข ท้อแท้

ทุกครั้งที่รู้สึกแย่ก็มีคนคอยให้กำลังใจอยู่ตลอด

มานทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนที่ยังคอยยืน

เคียงข้างเรา ถึงแม้ว่าเราจะทำไม่ดีต่อเค้ามากน้อยเท่าไหร่แต่

เค้าก็ไม่เคยที่จะโกรธและทอดทิ้งเราเลย และนับจากนี้

บุคคลเหล่านั้นเค้ากำลังจะจากเราไป มันไวเหมือนโกหกเลยทีเดียว

จำได้ว่าเพิ่งได้รู้จักพวกเค้าเอง ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึงแล้ว

ก่อนหน้านี้ก็นึกอยู่เสมอว่าสักวันหนึ่งจะต้องลาจาก

แต่ไม่คิดว่าเวลานั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้ (แบบว่ายังไม่ได้ตั้งตัวเลย)

เมื่อก่อนรู้สึกว่าเออได้เรียนที่เดียวกันอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน(บ้าน=บัญชี)

ก็ยังรู้สึกอุ่นใจถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอพวกเค้าก็ตาม

แต่นับจากนี้ไปพวกเค้ากำลังจะก้าวออกจากบ้านไปอยู่ในโลก

ใบกว้างที่ยังไม่มีเรา มานทำให้เรารู้สึกใจหายยังไงไม่รู้เมื่อไม่มีพวกเค้าอยู่

ถึงแม้จะรู้ว่าพวกเค้าสามารถที่จะกลับมาเยี่ยมพวกเราได้แต่ก็คงจะน้อยลงไปเรื่อยๆ

ด้วยสภาพแวดล้อมหรืออะไรบางอย่างที่จะทำให้พวกเค้ากลับมาหาเราได้น้อยลง

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเราได้ทำอะไรๆกับพวกเค้าเหล่านี้ไว้มากมายและ

ตั้งใจจะให้อะไรหลายๆอย่างแก่พวกเค้าแต่ก็ยังไม่มีโอกาสเลยสักครั้งเดียว

คงมีเวลาเหลือไม่มากแล้วที่เราจะได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ และอยากจะบอกพวกเค้าเหล่านั้นว่า

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราได้ทำร่วมกันมันยังคงอยู่ในความทรงจำของส้มตลอดไป

ไม่มีวันลบเลือน ขอบคุณ....สำหรับทุกๆอย่าง ขอบคุณ..พรมลิขิตที่ทำให้เราได้เจอกัน

ขอบคุณ....ขอบคุณ...ขอบคุณ (คำ"ขอบคุณ"คงมีค่าน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับพวกเค้าเหล่านั้น)

P.S. - หวังว่าเราคงได้เจอกันทุกๆเดือนหรือ2เดือนครั้งก็ยังดีนะ

         และมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะด้วยกันเหมือนวันวานนะคะ

       - รักพวกเค้าเหล่านั้นทุกๆคน อยากเห็นแก่ตัวจังเลย(ไม่อยากให้พวกเค้าไปจากเรา..คงเป็นไปไม่ได้)

วิดวิ้ว......กลับมาอีกครั้งหลังจากม่ายได้อัพไดมาเป็นเวลานานมากๆๆๆ

นานเท่าไหร่แล้วนะน่าจะ2-3เดือนได้แต่ม่ายเป็นไร  เพราะกลับมาคราวนี้มี

แต่ความสุข...อิอิ

 

เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆๆ

เมื่อวานนี้(6ธ.ค.)พวกพี่ปี4เค้าเลี้ยงค่าย

(กิจกรรมที่จะทำก็คือ

  -กินข้าวเย็น:เป็นบ้านแล้วแต่ว่าบ้านไหนจะกินอะไร

  -ร้องเกะ:ที่ใบไม้ร่าเริงตรงข้ามม.ทุกๆบ้านรวมตัว)

ได้เจอทุกๆคนที่อยู่ในบ้านเลย(ดีจายจัง)ถึงแม้ว่าจะม่ายมีพี่บัณฑิตก็ตาม

แต่บ้านของเราก็ยังสนุกและมีสีสันกันสุดๆ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++

 

และเรื่องที่จะเล่ามานก็มีอยู่ว่าตอนแรกเมื่ออาทิตย์ที่26พ.ย.

ก็ตกลงกะพี่เบล พี่พีท น้องพั้นไว้ว่าเองจะไปเจเจเพื่อซื้อของบ้านกัน

แต่แล้วโปรแกรมก็ถูกยกเลิกไปด้วยเหตุผลบางประการ(ก็เศร้าจิตเลย)

แบบว่าอยากมีของบ้าน(มากๆ)แต่ก็คิดว่าม่ายเป็นไรเดี๋ยวค่อยให้หลังเลี้ยงเกะค่ายก็ได้

(ตอนนั้นก็คิดว่าถ้าบ้านอื่นเค้าให้กันก็ม่ายเป็นไรอย่างน้อยบ้านเราเดี๋ยวก็คงตามมาแบบว่ามาช้าดีก่าม่ายมาไง..อิอิ)

 

และแล้ววันที่6ธ.ค.ก็มาถึง

พอถึงเวลานัด(ที่ซุ้มประมาณ4โมง) ณ เวลานั้น

มีส้มกะพี่ยศแค่2คนแล้วคนอื่นๆก็ยังม่ายมากันเลย

แต่บางบ้านเค้าก็พร้อมหน้าพร้อมตาเริ่มไปกินข้าวเย็นกันแล้ว

 

ก็ต้องนั่งแหง่วเลยเพราะว่าตอนแรกตรงลงกันว่าบ้านเราจะไปกินHot potกัน

(ม่ายรู้มานคืออะไรเหมือนกันเพราะม่ายเคยกิน)แต่แล้วก็ต้องยกเลิกอีกครั้ง

เนื่องจากว่าสมาชิกในบ้านของเราอีก1คนมีเรียนเลิก5โมง(อีเฟียตนั่นเอง)

ระหว่างที่นั่งรออยู่นั้นผู้คนก็เริ่มทยอยมากันแต่ก็ยังม่ายมีสมาชิกในบ้านของเราอยู่ดี

ไม่นานนักพี่เบลก็ตามมาต่อด้วยน้องบั๊ก และน้องพั้นตามลำดับ

 

ประมาณเกือบ4โมงครึ่งพี่เบลก็โทรตามพี่พีทซึ่งพี่แกเลิกเรียนตั้งแต่บ่าย2โมงครึ่ง

แต่ว่าไปนั่งเล่นคอมที่ตึกคณะ แล้วบอกกับพี่เบลว่ารอเฟียตเรียนเสร็จ

ก็จะลงไปพร้อมมัน(คือเฟียตมานเรียนคอมอยู่ห้องข้างๆที่พี่แกเล่นAuditionอยู่)

และแล้ว4โมง45ไอ้เฟียตลงมาก่อนเวลา และตอนนั้นเราก็ม่ายเห็นพี่พีทจะเดินตามเฟียตมาซักที

เลยถามเฟียตว่า"แล้วพี่พีทหล่ะ?"เฟียตบอกว่า"ม่ายเห็นหนิ!!!" สรุปว่าเจ้แกยังคงนั่งเล่นAuditiomอยู่

จนลืมมองว่าไอ้เฟียตมานเดินลงมาแล้ว

 

และเมื่อพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งบ้าน(พี่ยศ พี่เบล พี่พีท เฟียต ส้ม น้องบั๊ก น้องพั้น)

ก็ก็ออกเดินทางโดยรถยนต์(Toyota vios)ที่ต้องบอกสรรพคุณเพราะว่าสมาชิกในบ้านกรูแต่ละคนนั้น

หุ่นพอๆๆกะกรูทั้งนั้นจะมีก็เพียงไอเฟียตคนเดียวเท่านั้นที่ผอม ก็พยายามอัดกันเต็มที่และก็เข้ากันสำเร็จ

เออ!!!ลืมบอกไปว่าบ้านเราจะไปกินแดรี่ควีน(ตรงข้ามม.กัน...ซึ่งจุดนัดพบกับร้านที่จะไปอยู่ตรงข้ามกันแบบว่ามองไปก็เห็น

แต่จะต้องเอารถไปด้วยเพราะเวลากลับบ้านจะม่ายแวะมหาลัยแล้น)ระหว่างที่ขับรถจะออกจากม.(ทางประตูงามฯ1ซึ่งรถติดเ หี้ ยๆ)นั้น

พี่เบลก็พูดขึ้นมาว่า"เฮ้ย....ไปทางวิภาฯดีก่า"ก็เลยตัดสินใจไปทางวิภาฯและก่าจะถึงร้านก็ปาเข้าไป20-30นาทีได้

แบบว่าเข้าผิดซอยคือมานมี2ซอยที่ทะลุกันได้แต่พวกเราเสือกไปซอยที่ไกลไงไม่ไปใกล้ๆเลยเสียเวลาสุดๆ

 

กว่าจะได้กินก็ปาเข้าไปเกือบ6โมงซึ่งบอกทางร้านไว้ว่า5โมงและเมื่อไปถึงร้านก็มาเจอบรรยากาศแบบว่าเงียบสงบสุดๆ(ในห้องแอร์)

บ้านเราก็มีมารยาทกันจิงๆ(ก็เสียงดังปกติตามภาษาเราๆ)และบ้านของเราก็ใช้เวลาในการกินข้าวเย็นประมาณ2ชั่วโมงได้(ดูจากหุ่นก็สมควรอยู่..อิอิ)

ซึ่งระหว่างนั้นที่มหาลัยมีงานจุดเทียนถวายพระพรในหลวงแล้วเค้าได้จุดพลุ(โชคดีมากที่บ้านเราได้โต๊ะติดหน้าต่างเลยมองเห็นพลุ)

พี่เบลก็บอกขึ้นมาว่า"อ่ะนี้เอาอันนี้เป็นของบ้านแทนไปก่อนแล้วกัน"ช่วงเวลานั้นก็ม่ายด้ายคิดอะไรมากเพราะว่ามานผ่านมานานแล้ว

และหลังจากกินข้าวเสร็จเราก็ไปพบกับบ้านอื่นๆที่ใบไม้ร่าเริง(ร้านเกะห่างจากแดรี่ควีนถ้าเดินน่าจะม่ายเกิน5นาทีนั่งรถ2นาทีใกล้มากๆๆ)

บ้านเราก็ขึ้นไปร้องเกะซึ่งบ้านที่มาร่วมก๊วนกับเราคือบ้าน1นั่นเองระหว่างที่แดนซ์และร้องกันกระจายอยู่นั่นเองน้องบั๊กก็จะกลับบ้าน

 

บ้านเรา(บ้าน5)ก็เดินไปส่งบั๊กกันทั้งบ้านเลยระหว่างนั้นพวกพี่ๆเค้ากะว่าจะทำเซอร์ไพร์สพวกเรา เพราะว่าจริงๆแล้วพี่เค้าทำเสื้อบ้าน

มาให้สำหรับสมาชิกทุกคนรวมถึงพี่บัณฑิตที่ม่ายได้มาด้วย แต่น้องบั๊กดันไปเห็นพวกพี่ๆกำลังเพ้นท์เสื้อกันอยู่ที่ใต้อบก.(เลยม่ายเซอร์ไพร์สเท่าไหร่)

ตอนแรกก็ดีจายมากๆเลยที่บ้านเราจะมีของบ้านแล้ว(แต่ก็ม่ายด้ายแสดงออกอะไรมากมาย)

พอแจกเสื้อปรากฏว่าหาเสื้อกรูม่ายเจอซะงั้นอ่า ตอนนั้นก็คิดว่าทำไมต้องเป็นกรูด้วยนะตอนแรกก็คิดว่าพวกพี่ๆแกต้องแกล้งกรูแน่ๆเลย

 

แต่เมื่อมองหน้าตาพี่แต่ละคนนะหน้าเสียเป็นแทบยิ่งพี่เบล(แม่บ้านของเรานะหน้าแบบว่าม่ายไหวแล้น)กรูก็เลยบอกว่าม่ายเป็นไร

งั้นก็ทำให้กรูใหม่พวกพี่ๆก็บอกว่าม่ายมีสีแล้วกรูก็บอกว่างั้นใช้เลือดวาดเดะ(แบบล้อเล่นนะ)แล้วกรูก็บอกว่าไม่เป็นไร(ณ สถานการณ์ตอนนั้นพูดได้คำเดียว)

และเวลาก็ผ่านไปหลายอยู่ไม่รู้นานเท่าไหร่ จายกรูก็แบบว่าอย่าหายเลยนะ(ยังคงคิดเรื่องเสื้ออยู่)ก็แอบมองออกนอกห้องว่า

เพื่อว่าพี่ๆแกจะแกล้งกรูจริงๆแล้วเปลี่ยนใจเอาเสื้อกลับมาให้กรูแต่แล้วก็ม่ายมีวี่แววเลย หลังจากนั้นก็เริ่มคิดว่าเออ...มานคงหายจริงๆ

 

ระหว่างที่กรูมองคนอื่นเค้าร้องเกะอยู่นั้นก็ม่ายคิดว่าเสื้อตัวที่หายไปปนั้นมานจะกลับมาและแล้วพี่เบลก็เดินเข้ามาเรียก"ส้ม(ที่อยู่ในอารมณ์แบบว่าเซ็งแล้น)"

ตอนแรกก็ม่ายได้สนใจอะไรก็หันไปมองแบบผ่านๆแล้วป้าแกก็เรียกอีกพร้อมเอาเสื้อขึ้นมาตอนแรกก็คิดว่ามานคงเป็นเสื้อของพี่บัณฑิตแต่ความจิงแล้ว

มานเป็นของกรูนั่นเอง!!เสื้อตัวนั้นที่คิดว่าหายไปแล้นแต่ความจริงแล้วพวกพี่ๆแกล้งกรูจริงๆด้วย

ทำเอากรูน้ำตาไหลเลยดีจายจิงๆๆที่ได้มา...อิอิอิ  นับว่าการทำเซอร์ไพร์สของพวกพี่ๆอย่างน้องก็สำเร็จไปหนึ่งแม้ว่าจะพลาดไปหนึ่ง

ตอนที่น้องบั๊กไปเห็นตอนเพ้นท์เสื้อก็ตาม หลังจากนั้นกรูก็เอาเสื้อมาใส่ไว้เลย แบบว่าดีจายจังเลยที่ได้มา

และหวังว่าจะได้ใส่มานอีกในหลายๆครั้งพร้อมหน้ากันทั้งบ้าน(อิอิ) แล้วก็ไปร้องพร้อมแดนซ์กระจายกะคนอื่นๆ(happyสุดๆ)

และก็ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้นประมาณเที่ยงคืนครึ่งก็ถึงบ้านโดยปลอดภัย

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ขอบคุณ.....พี่ยศ(พ่อบ้าน) พี่เบล(แม่บ้าน) พี่พีท ที่ช่วยกันทำเสื้อบ้านให้พวกเรานะคะ

ขอบคุณ.....พี่ที่เลี้ยงข้าวพวกเราด้วย(อร่อยมากๆ....อย่าลืมมาเอาหอยทอดไปด้วยแบบว่ามาเหลือแล้ว

                                          เก็บกลับบ้านแต่ม่ายมีคนเอาไปอยู่ในรถกรูซะงั้นอ่า)

ขอบคุณ.....ทุกๆคนที่มากันพร้อมหน้าพร้อมตาและสร้างสีสันให้กับบ้านของเรา

ขอบคุณ.....น้องพั้นที่ทำรูปมาให้

ขอบคุณ.....เฟียตกับตัวเองที่จะเลี้ยงHot potเป็นการชดเชยเพื่อแลกกับทะเลทีปี4จะเลี้ยง(อิอิ)

ขอบคุณ.....ทุกเสียงหัวเราะและความสุขที่ได้สร้างร่วมกัน(อิอิ)

                   "ทริปทะเลของบ้าน5เร็วๆนี้โดยพี่ๆปี4..อิอิ"

P.S. เดี๋ยวว่างๆจะเอารูปเสื้อที่เป็นตัวสร้างเรื่องมาให้ดูนะแบบว่าน่ารักมากๆๆๆๆๆ

ง่า............ขอpresentโดยด่วนว่า

หนุกมากๆๆๆๆๆๆหลังจากไปดูมาแล้วเมื่อวันทื่

มันเข้าโรงวันแรกและวันนี้ก็ไปดูอีกรอบที่SFX

(เพื่อmacnetเลยเพราะรอบแรกดูที่EGVเลยม่ายได้)

 

แม้ว่าจะเป็นรอบที่สองแล้นแต่ว่ายังไงก็ยังคงชอบถึง

ขั้นชอบมากๆๆด้วยเพราะตั้งใจไว้ว่า

จะซื้อทั้งCDหนังแล้วก็เพลง(อยากได้ที่สูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)

 

และต่อจากเรื่องนี้ก็ยังมีอีกเรื่องที่คอยแล้วคอยเล่า

และยังต้องคอยต้องไปนั่นก็คือdeath note (ขวัญใจเลย)

ชอบมากๆๆๆตั้งแต่การ์ตูนแล้นม่ายเคยพลาด

 

งานนี้รับรองม่ายมีพลาดsure ใครจะไปดูกะกูบ้างก็ช่วยบอกด้วนนะ

แต่ต้องหลังวันที่5ตุลานะโว้ยเพราะว่าสอบเสร็จวันที่5อ่า

(หวังว่ามันยังคงม่ายออกโรงนะ)กรูคงจะได้เจอพวกเมิงนะ(เพื่อนๆที่รัก)

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

การเดินทาง..........(หัวใจ+ร่างกาย)

ก่อนหน้านี้ทุกย่างก้าวจิตใจดวงน้อยๆนี้เป็นผู้กำหนด

แต่นะบัดนี้มันม่ายใช่อย่างนั้นแล้ว ณ ตอนนี้ผู้ที่กำหนด

เส้นทางที่จะเดินต่อไปนั้นคือร่างกาย เพราะตอนนี้

จิตใจดวงนั้นม่ายสามารถที่จะเดินเองได้ไหวแล้ว

จึงต้องให้ร่างกายเป็นผู้เดินแทนถึงแม้ว่าจิตใจนั้น

อยากจะเดินไปคนละเส้นทางกับร่างกายแต่ก็ม่ายสามารถทำได้

แม้จิตใจจะไม่สามารถเดินในทางที่ตัวเองเลือกได้

แต่การที่ได้เดินในเส้นทางที่ร่างกายเลือกนั้น

มันก็สามารถเยี่ยวยาจิตใจดวงน้อยๆนั้นให้ดีขึ้นบ้าง

แต่จิตใจดวงน้อยๆนั้นก็ยังม่ายสามารถที่

จะเป็นคนกำหนดเส้นทางเดินได้อีกต่อไป

เพราะมันบอบช้ำเกินกว่าที่จะเยียวยารักษาได้

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

 

แด่...เพื่อนๆที่ทุกข์ด้วยกัน(หรือเปล่านะ)

กรูม่ายรู้นะว่าพวกเมิงคิดยังไงกับงานที่ผ่านๆมา

แต่สำหรับตัวกรูนั้นรู้เลยว่าพวกเมิงเป็นคนยังไงกัน

ก็ขอขอบใจเพื่อนๆที่มาช่วยกันร้องเพลงค่าย

ในช่วงวันรับปริญญาและบุคคลที่ขาดม่ายได้เลย

 

น้องๆๆที่น่ารักของกรู  ขอบคุณมากนะจ๊ะที่มาช่วย

ซึ่งม่ายคิดว่าน้องจะมากันเยอะก่าพวกพี่อีก

เมื่อหันกลับไปมองก็ม่ายรู้เหมือนกันนะว่า

มานเป็นค่ายที่ใครจะสร้างกันแน่

 

เท่านี้คงเป็นคำตอบได้ดีสำหรับตัวกรูแล้วสินะว่า

ปีนี้คำว่า "......."ที่ทุกๆคนอยากให้มีมานคงม่ายเกิดขึ้น

เป็นแน่ๆ และเชื่อว่า ณ จิตจายกรูตอนนี้ก็ม่ายไหวแล้ว

เหมือนกันกับการกระทำของพวกเมิง และคงจะม่ายทำงาน

อีกแล้วก็เป็นได้ เพราะว่ากรูจะกระตือรือร้นไปยังไง

 

ก็คงม่ายมีประโยชน์ เพราะคำว่า "........"

คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้ากรูอยากทำเพียงคนเดียว

เพราะมานเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก

และเมื่อเห็นอย่างนี้เลยลองหันไปมองค่าย

 

และเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า"แล้วอย่างนี้กรู

คำว่า"......"ยังเล็กกว่าค่ายแล้วยังทำม่ายได้เลย

ถึงแม้ว่าจายกรูจะรักค่ายมากแค่ไหน

กรูก็คงม่ายมีแรงที่จะทำมานต่อไปแล้วแล้วแหละ

เพราะสถานการณ์หลายๆอย่างได้เกิดขึ้นมากมาย

มันทำให้กรูเหนื่อยและท้อมากๆๆๆจนม่ายอยากจะทำอีก

 

ต้องขอโทษด้วยนะ...โอม อ้อ ปิง แชมป์ หวาน

ที่กรูจะต้องทิ้งพวกเมิงไปแม้ว่าความจิงแล้วกรูก็

ม่ายอยากทำแบบนี้หรอกแต่ว่ากรูเหนื่อยมากแล้วจิงๆ

มานม่ายสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว

ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ขอโทษ...พี่ชายด้วยแล้วกันนะที่รักษาสัญญาไว้ม่ายได้แต่ส้มม่ายไหวแล้วจิงๆ

ขอโทษ...น้องที่รักทุกคนที่ม่ายสามารถสานต่อสิ่งที่ดีๆได้

ขอโทษ...น้องปี1ที่ม่ายสามารถมอบสิ่งที่ดีๆได้เหมือนกับที่พี่ได้รับมา

ขอโทษ...เพื่อนๆที่อยู่กับกรูที่กรูม่ายสามารถทำมันต่อไปได้แล้วจิงๆ

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

ขอบคุณมาก...พี่ชายสำหรับกำลังใจที่ได้ช่วยให้น้องคนนี้ดีขึ้น

                 แต่จากนี้ต่อไปก็คงม่ายต้องรบกวนพี่อีกแล้ว

ขอบคุณมาก...น้องอรที่เป็นกำลังใจให้พี่เหมือนกันแต่ขอโทษด้วยนะที่พี่ทำไม่ได้

ขอบคุณมาก...เพื่อนๆที่ช่วยกรู

 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ง่า.....หลังจากup ครั้งก่อนก็ม่ายว่างเลย

เพิ่งมีวันนี้แหละที่มีโอกาสได้อัพอีกสักครั้ง

เพราะตั้งแต่วันที่23-25ก็ไปสัมสโม  26ก็มี

สอบสัมพาดน้องปี1 และวันสำคัญที่สุดสำหรับ

 

พวกเราปี3ทุกคนก็คือวันที่27-29นี้แหละ

เพราะว่าเป็นวันสัมมนาบ/ช  ซึ่งถือว่าเป็นงาน

แรกสำหรับการทำงานในฐานะปี3 

 

ซึ่งจะต้องเป็นคนลงมือทำทุกๆอย่าง

ถึงแม้ว่าปี3เป็นเจ้าของงานก็จิง

แต่จำนวนคนที่ไปนั้น(เฉพาะปี3)แบบว่าพอใช้พอดีเลย

หรืออาจจะขาดด้วยซ้ำไป  แต่ก็ไม่เป็นไร

 

สำหรับความรู้สึกส่วนตัวต่องานแรกที่ได้ทำในฐานะปี3นั้น

ก็มีหลากหลายตั้งแต่ไปถึงก็เริ่มมีปัญหาเข้ามา

เนื่องจากว่าที่ปายพักนั้นม่ายมีศาลพระภูมิเลยต้องแก้ไข

ปัญหาเฉพาะไป ยังม่ายจบเพียงแค่นั้นยังมีปัญหาเรื่องห้อง

นอนอีกกว่าปัญหาจะจบลงก็เกือบแย่เหมือนกัน

 

สำหรับtripครั้งนี้ถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี

ถึงแม้ว่าจะมีปัญหาบ้างก็ตาม  ก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคน

ที่ช่วยกัน และอยู่ด้วยกันจนตี4-ตี5ตลอดทั้ง2คืนที่พวกเราได้

ประชุมกัน สำหรับเบส ไบร์ท โหน่ง ญา กุ้ง ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทีม

 

หวังว่าเราคงจะได้ทำงานร่วมกันอย่างนี้ตลอดไปทั้งปีนะ

ขอบคุณจิงๆเพราะถ้าม่ายมีพวกแกคงจะม่ายมีคายทำงานแน่ๆเลย

และบุคคลที่ลืมม่ายได้เลยที่ทำให้งานนี้สำเร็จได้คือพี่ปี4และน้องปี2ทุกคน

ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆ  ม่ายรู้จะบอกยังไงดี เอาเป็นว่า  ดีใจเป็นที่สุดเลย

 

P.S. 1. รักพี่น้องทุกคน  รักเพื่อนๆ บุคคลทั้งหมดนี้เค้าได้ยืนเคียงข้างเราตลอดเวลา

            แม้ว่าจะสุขหรือทุกข์ก็ตามแต่  ขอบคุณจิงๆๆค่ะ

        2. สิ่งที่ทุกคนทำนี้ เพื่อคำๆนี้คำเดียว "บัญชี"

 

และแล้ววันแห่งขุมนรกก็ผ่านไปได้ด้วยดี

แต่ม่ายรู้ว่าเกรดจะออกมาดีขนาดไหน

แต่ก็หวังไว้ว่าคงไม่ต่ำก่าซีแล้วกันนะ

 

หลังจากการสอบได้ผ่านพ้นไปแล้ว

แทนที่จะได้อยู่บ้านก็ปรากฏว่า

ออกจากบ้านแม่งทุกวันเลย

เหมือนกับว่าเก็บกดมาจากไหนม่ายรู้

ยั่งกับโดนขังไว้นานพอได้ทีก็โลดแล่นสุดด

 

วันจันทร์.........

ผู้ร่วมเดินทาง : น้องต่าย(ญาติกรูเอง)  นัท  มิว

(แบบว่าผู้ร่วมเดินทางวันนี้ทำให้กรูแก่ไปเลย

แม่งมีแต่น้องทั้งนั้นไม่มีรุ่นเดียวกะกรูเลย)

 

ง่า...วันนี้ไปดูหนังเรื่อง posiedon มา

ก็หนุกดีแต่ว่าประมาณว่าม่ายค่อยชอบ

หนังแนวภัย....ทั้งหลายแหล่ที่เกิดจากธรรมชาติ

ก่าโปรแกรมวันนี้จะจบลงก็ปาเข้าไป3ทุ่ม

ซึ่งเที่ยวกันตั้งแต่บ่ายโมงแบบว่าระห่ำมากเลย

จนน้องต่ายต้องไปนอนบ้านกรูเลย

 

วันอังคาร........

ผู้ร่วมเดินทาง : คนเดียวม่ายมีเพื่อนเลย

แบบว่าวันนี้มี2ภาระกิจนั่นคือส่งลายสมุดให้โรงงาน

นัดเจอกะพี่นัทก่าจะเสร็จก็ประมาณบ่ายโมงก่า

หลังจากนั้นก็ไปซ้อมสันให้น้องตามที่ได้รับปาก

 

ไว้กับไอ้บอลมาน...แต่ก็ต้องขอโทษน้องๆทั้งหลายด้วยนะ

ที่ม่ายได้อยู่ซ้อมแบบว่าม่ายมั่นเลยแบบว่าม่ายมีเพื่อน

ก็เลยหนีกลับบ้านก่อนซะงั้น....ต้องขอโทดด้วยจิงๆนะน้องๆทั้งหลาย

และคนที่อยากจะขอโทษอีกคนนั่นคือไอ้บอลนั่นเอง(ขอโทษจิงๆ)

และแล้วภารกิจสำหรับวันนี้ก็สิ้นสุดลง

 

วันพุธ...........

ผู้ร่วมเดินทาง : แม่กรูเอง

แบบว่าวันนี้ไปเดินคลองถมกับแม่แบบว่า

ม่ายต้องทำห่าอะไรเลย  เดินไปก็เดินมาเพื่อ

หาของให้พ่อ  แบบประมาณว่าพนักงานที่office

 

ม่ายมีเวลามาเดินหาของ  พ่อกรูก็เลยให้แม่กรูเป็นคนจัดการ

ก่าจะได้กลับบ้านแม่งก็ปาเข้าไป4โมงก่า

แบบว่าแล้วกรูไปเดินเพื่อจะหาซื้อแว่นแต่ม่ายถูกจายสักอัน

เลยไปเสียเที่ยวซะงั้น  แต่คงได้ไปดูอีกรอบแบบว่าจะหาให้ได้เลย

(อยากได้แว่นอันใหม่แล้วโว้ย....จะมีสักอันไหมที่เหมาะกับเรา)

 

วันพฤหัส.......

ผู้ร่วมเดินทาง : ไอโบเพื่อนlove

ก่าจะได้มีโอกาสเจอแม่งช่างนานแสนนานเหลือเกิน

แต่การเจอครั้งนี้ก็ยังมีอุปสรรคให้กับพวกเราได้เจออีก

เนื่องจากว่าโปรแกรมวันนี้คือไปดูdavince ปรากฏว่ากว่า

จะได้บัตรมาดูก็ทำให้พวกกรูเกือบตายแม่ง!!!!

 

ผู้คนมหาศาลมาก  สรุปสุดท้ายกรูได้ดูที่สกาล่า

หลังจากตามหาบัตรตั้งแต่ grand EGV  พารากอน

ลิโด  SF เมเจอร์พระราม3 ถึงได้มาสุดที่สกาล่านี่แหละ

แม่งก่าจะหาได้ก็เกือบอดแดกข้าว  หลังจากจองตั๋วได้แล้ว

 

ก็ไปแดกข้าว(ประมาณบ่าย2แล้วอ่า)กันก่าจะจบโปรแกรมวันนี้

ก็ประมาณ5โมงก่า(หนังจบนั่นแหละ)ม่ายได้ทำอย่างอื่นเลย

บทเรียนที่ได้รับในวันนี้ก็คือเราม่ายควรไปดูหนังวันแรกที่เข้าฉาย

แถมขากลับบ้านฝนดันตกอีกก่าจะถึงบ้านก็ทุ่มนึงพอดีเลย

ดีนะที่ท่านพ่อกรูม่ายด่าเอา(จบโปรมแกรมแล้วครับ)

 

นับตั้งแต่สอบเสร็จก็ยังม่ายได้อยู่บ้านเลยม่ายรู้ว่าอาทิตย์นี้

จะได้อยู่บ้านกี่วัน หลังจากนับดูแล้วน่าจะวันเดียวคือวันอาทิตย์

เพราะว่าเดี๋ยววันนี้(วันศุกร์)ก็จะไปคลองถมกับแม่(อีกแล้ว)

แล้ววันเสาร์ก็นัดน้องๆว่าจะไปซ้อมสันให้อืม...ทั้งอาทิตย์ออกจากบ้าน

ม่ายมีวันหยุดหยั่งกับทำธุรกิจร้อยล้านเลย...อยากอยู่บ้านนอนตีพุงจังเลยอ่า

 

P.S. 1. เรตสมุดตกลงว่าทำ4000นะเพื่อนๆ ราคา12บาทต่อเล่มจ้า

        2. ขอบคุณทุกคนที่ไปเที่ยวด้วยกันนะ สนุกมากๆ

        3. อยากได้ข้อแนะนำในการเลือกแว่นจัง(ใส่แล้วม่ายเข้ากะหน้าเลยอ่า)

ฮิฮิ..........

เรียกว่าหายไปนานมากๆๆๆๆเลย
แบบว่าคิดถึงสเปดสุดๆๆ

ม่ายได้อัพนานเท่าไหร่แล้วก็ม่ายรู้

วันนี้ก็เลยถือโอกาสอันดีงามมาอัพซะเลย

 

ที่หายไปนานก็ม่ายได้ไปไหนหรอกนะเพราะว่ามานมี

สอบmidtermนั่นเอง(ทั้งทำม่ายได้และม่ายทัน)

แบบว่าม่ายอยากdropอีกแล้วอ่า

อยากเรียนให้มานผ่านสักที(ม่ายอยากไม้3อ่า)

แต่ก็ชั่งมันผ่านไปแล้วแก้ไขม่ายทันและ

 

รอดูคะแนนดีก่า(ว่าจะdropหรือเปล่า)

ตอนนี้รู้สึกว่าเพิ่งสอบเสร็จไปเองยังม่าย

ทันได้พักเลยก็เจอข่าวร้ายอีกและว่าอีก2อาทิตย์สอบfinal

อะไรจะสอบติดกันขนาดนั้นม่ายอยากจะเชื่อเลย

เท่านั้นยังม่ายพอ...ตอนนี้สปอนของเราก็ยังหาไม่ครบเลย

 

ถึงแม้ว่ามานใกล้จะถึงความจริงแล้วก็ตาม

แต่ปัญหาที่จะตามมานั่นก็คือสมุดที่เราสั่ง

โรงพิมพ์เค้าจะพิมพ์ทันเราใช้หรือเปล่าน้าาาาาา

นี่แหละปัญหาใหญ่เลย(กลัวจังเลยแฮะ)

 

เอาเป็นว่าปัญหาต่างๆค่อยกลับมาแก้

หลังจากไปเที่ยวทะเลกับที่บ้านก่อนแล้วกัน

จะไปพักผ่อนให้เต็มที่เลย(ขอสนุกบ้างเหอะ)

ก่อนจะไปก็ขอให้เพื่อนๆทุกคนพักผ่อนกันให้สบายนะ

เพราะเราม่ายรู้ว่าจะมีอุปสรรคอะไรเกิดขึ้นอีก

ก็เก็บแรงกันไว้แล้วกันนะเพื่อที่จะได้มีแรงสู้ต่อไป

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

 

พนาวัล(ขอเรียกชื่อเดิมนะเมิงแบบว่ากรูชินกะชื่อนี้มากก่าอ่ะ)

เมิงม่ายต้องเสียใจไปนะที่กรูชิงไปทะเลก่อน

แบบว่าทะเลครั้งนี้กรูม่ายได้เป็นคนจัด

คือว่าที่บริษัทพ่อกรูเค้าไปประชุมกัน

กรูก็เลยได้ส้มหล่นใส่เต็มๆ

ประมาณว่าไม่ได้ตั้งใจที่จะไปแต่กรูเชื่อว่า

พวกเราได้ไปทะเลกันแน่ๆซัมเมอร์นี้อ่า

ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติ(ที่ไม่ค่อยจะมี..อิอิ)ของลูกพ่อกรู....55555

รักนะจุ๊บๆไอ้เพื่อนยาก

 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++