จบลงแล้วซินะสำหรับกิจกรรมทุกๆอย่างสำหรับปี3

จะเหลือกิจกรรมเพียงไม่กี่อย่างหรืออาจจะไม่มีเลยก็เป็นได้

ที่จะได้ทำตอนปี4 คิดแล้วก็จายหายเหมือนกัน

ไม่คิดว่ามานจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ เหมือนเพิ่งเข้าปี1เอง

มิน่าเค้าถึงได้พูดกันว่า เวลา1ปีนั้นมันแปบเดียว

(เห็นด้วยอย่างแรง) 1ปีที่ผ่านมามีทั้ง เหนื่อย ทุกข์ สุข ท้อแท้

ทุกครั้งที่รู้สึกแย่ก็มีคนคอยให้กำลังใจอยู่ตลอด

มานทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนที่ยังคอยยืน

เคียงข้างเรา ถึงแม้ว่าเราจะทำไม่ดีต่อเค้ามากน้อยเท่าไหร่แต่

เค้าก็ไม่เคยที่จะโกรธและทอดทิ้งเราเลย และนับจากนี้

บุคคลเหล่านั้นเค้ากำลังจะจากเราไป มันไวเหมือนโกหกเลยทีเดียว

จำได้ว่าเพิ่งได้รู้จักพวกเค้าเอง ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึงแล้ว

ก่อนหน้านี้ก็นึกอยู่เสมอว่าสักวันหนึ่งจะต้องลาจาก

แต่ไม่คิดว่าเวลานั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้ (แบบว่ายังไม่ได้ตั้งตัวเลย)

เมื่อก่อนรู้สึกว่าเออได้เรียนที่เดียวกันอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน(บ้าน=บัญชี)

ก็ยังรู้สึกอุ่นใจถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอพวกเค้าก็ตาม

แต่นับจากนี้ไปพวกเค้ากำลังจะก้าวออกจากบ้านไปอยู่ในโลก

ใบกว้างที่ยังไม่มีเรา มานทำให้เรารู้สึกใจหายยังไงไม่รู้เมื่อไม่มีพวกเค้าอยู่

ถึงแม้จะรู้ว่าพวกเค้าสามารถที่จะกลับมาเยี่ยมพวกเราได้แต่ก็คงจะน้อยลงไปเรื่อยๆ

ด้วยสภาพแวดล้อมหรืออะไรบางอย่างที่จะทำให้พวกเค้ากลับมาหาเราได้น้อยลง

ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเราได้ทำอะไรๆกับพวกเค้าเหล่านี้ไว้มากมายและ

ตั้งใจจะให้อะไรหลายๆอย่างแก่พวกเค้าแต่ก็ยังไม่มีโอกาสเลยสักครั้งเดียว

คงมีเวลาเหลือไม่มากแล้วที่เราจะได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ และอยากจะบอกพวกเค้าเหล่านั้นว่า

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราได้ทำร่วมกันมันยังคงอยู่ในความทรงจำของส้มตลอดไป

ไม่มีวันลบเลือน ขอบคุณ....สำหรับทุกๆอย่าง ขอบคุณ..พรมลิขิตที่ทำให้เราได้เจอกัน

ขอบคุณ....ขอบคุณ...ขอบคุณ (คำ"ขอบคุณ"คงมีค่าน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับพวกเค้าเหล่านั้น)

P.S. - หวังว่าเราคงได้เจอกันทุกๆเดือนหรือ2เดือนครั้งก็ยังดีนะ

         และมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะด้วยกันเหมือนวันวานนะคะ

       - รักพวกเค้าเหล่านั้นทุกๆคน อยากเห็นแก่ตัวจังเลย(ไม่อยากให้พวกเค้าไปจากเรา..คงเป็นไปไม่ได้)