Nantanat's profile@-@ somchun @-@PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 21 การสิ้นสุด และ การลาจากจบลงแล้วซินะสำหรับกิจกรรมทุกๆอย่างสำหรับปี3
จะเหลือกิจกรรมเพียงไม่กี่อย่างหรืออาจจะไม่มีเลยก็เป็นได้
ที่จะได้ทำตอนปี4 คิดแล้วก็จายหายเหมือนกัน
ไม่คิดว่ามานจะผ่านไปเร็วขนาดนี้ เหมือนเพิ่งเข้าปี1เอง
มิน่าเค้าถึงได้พูดกันว่า เวลา1ปีนั้นมันแปบเดียว
(เห็นด้วยอย่างแรง) 1ปีที่ผ่านมามีทั้ง เหนื่อย ทุกข์ สุข ท้อแท้
ทุกครั้งที่รู้สึกแย่ก็มีคนคอยให้กำลังใจอยู่ตลอด
มานทำให้เรารู้ว่าอย่างน้อยก็ยังมีคนที่ยังคอยยืน
เคียงข้างเรา ถึงแม้ว่าเราจะทำไม่ดีต่อเค้ามากน้อยเท่าไหร่แต่
เค้าก็ไม่เคยที่จะโกรธและทอดทิ้งเราเลย และนับจากนี้
บุคคลเหล่านั้นเค้ากำลังจะจากเราไป มันไวเหมือนโกหกเลยทีเดียว
จำได้ว่าเพิ่งได้รู้จักพวกเค้าเอง ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึงแล้ว
ก่อนหน้านี้ก็นึกอยู่เสมอว่าสักวันหนึ่งจะต้องลาจาก
แต่ไม่คิดว่าเวลานั้นจะมาถึงเร็วขนาดนี้ (แบบว่ายังไม่ได้ตั้งตัวเลย)
เมื่อก่อนรู้สึกว่าเออได้เรียนที่เดียวกันอยู่ในบ้านหลังเดียวกัน(บ้าน=บัญชี)
ก็ยังรู้สึกอุ่นใจถึงแม้ว่าจะไม่ค่อยได้เจอพวกเค้าก็ตาม
แต่นับจากนี้ไปพวกเค้ากำลังจะก้าวออกจากบ้านไปอยู่ในโลก
ใบกว้างที่ยังไม่มีเรา มานทำให้เรารู้สึกใจหายยังไงไม่รู้เมื่อไม่มีพวกเค้าอยู่
ถึงแม้จะรู้ว่าพวกเค้าสามารถที่จะกลับมาเยี่ยมพวกเราได้แต่ก็คงจะน้อยลงไปเรื่อยๆ
ด้วยสภาพแวดล้อมหรืออะไรบางอย่างที่จะทำให้พวกเค้ากลับมาหาเราได้น้อยลง
ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมาเราได้ทำอะไรๆกับพวกเค้าเหล่านี้ไว้มากมายและ
ตั้งใจจะให้อะไรหลายๆอย่างแก่พวกเค้าแต่ก็ยังไม่มีโอกาสเลยสักครั้งเดียว
คงมีเวลาเหลือไม่มากแล้วที่เราจะได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้ และอยากจะบอกพวกเค้าเหล่านั้นว่า
ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราได้ทำร่วมกันมันยังคงอยู่ในความทรงจำของส้มตลอดไป
ไม่มีวันลบเลือน ขอบคุณ....สำหรับทุกๆอย่าง ขอบคุณ..พรมลิขิตที่ทำให้เราได้เจอกัน
ขอบคุณ....ขอบคุณ...ขอบคุณ (คำ"ขอบคุณ"คงมีค่าน้อยไปด้วยซ้ำสำหรับพวกเค้าเหล่านั้น)
P.S. - หวังว่าเราคงได้เจอกันทุกๆเดือนหรือ2เดือนครั้งก็ยังดีนะ
และมีรอยยิ้ม เสียงหัวเราะด้วยกันเหมือนวันวานนะคะ
- รักพวกเค้าเหล่านั้นทุกๆคน อยากเห็นแก่ตัวจังเลย(ไม่อยากให้พวกเค้าไปจากเรา..คงเป็นไปไม่ได้) December 07 เลี้ยงค่าย...รอยยิ้ม...น้ำตาวิดวิ้ว......กลับมาอีกครั้งหลังจากม่ายได้อัพไดมาเป็นเวลานานมากๆๆๆ
นานเท่าไหร่แล้วนะน่าจะ2-3เดือนได้แต่ม่ายเป็นไร เพราะกลับมาคราวนี้มี
แต่ความสุข...อิอิ
เป็นความรู้สึกที่ดีมากๆๆ
เมื่อวานนี้(6ธ.ค.)พวกพี่ปี4เค้าเลี้ยงค่าย
(กิจกรรมที่จะทำก็คือ
-กินข้าวเย็น:เป็นบ้านแล้วแต่ว่าบ้านไหนจะกินอะไร
-ร้องเกะ:ที่ใบไม้ร่าเริงตรงข้ามม.ทุกๆบ้านรวมตัว)
ได้เจอทุกๆคนที่อยู่ในบ้านเลย(ดีจายจัง)ถึงแม้ว่าจะม่ายมีพี่บัณฑิตก็ตาม
แต่บ้านของเราก็ยังสนุกและมีสีสันกันสุดๆ
+++++++++++++++++++++++++++++++
และเรื่องที่จะเล่ามานก็มีอยู่ว่าตอนแรกเมื่ออาทิตย์ที่26พ.ย.
ก็ตกลงกะพี่เบล พี่พีท น้องพั้นไว้ว่าเองจะไปเจเจเพื่อซื้อของบ้านกัน
แต่แล้วโปรแกรมก็ถูกยกเลิกไปด้วยเหตุผลบางประการ(ก็เศร้าจิตเลย)
แบบว่าอยากมีของบ้าน(มากๆ)แต่ก็คิดว่าม่ายเป็นไรเดี๋ยวค่อยให้หลังเลี้ยงเกะค่ายก็ได้
(ตอนนั้นก็คิดว่าถ้าบ้านอื่นเค้าให้กันก็ม่ายเป็นไรอย่างน้อยบ้านเราเดี๋ยวก็คงตามมาแบบว่ามาช้าดีก่าม่ายมาไง..อิอิ)
และแล้ววันที่6ธ.ค.ก็มาถึง
พอถึงเวลานัด(ที่ซุ้มประมาณ4โมง) ณ เวลานั้น
มีส้มกะพี่ยศแค่2คนแล้วคนอื่นๆก็ยังม่ายมากันเลย
แต่บางบ้านเค้าก็พร้อมหน้าพร้อมตาเริ่มไปกินข้าวเย็นกันแล้ว
ก็ต้องนั่งแหง่วเลยเพราะว่าตอนแรกตรงลงกันว่าบ้านเราจะไปกินHot potกัน
(ม่ายรู้มานคืออะไรเหมือนกันเพราะม่ายเคยกิน)แต่แล้วก็ต้องยกเลิกอีกครั้ง
เนื่องจากว่าสมาชิกในบ้านของเราอีก1คนมีเรียนเลิก5โมง(อีเฟียตนั่นเอง)
ระหว่างที่นั่งรออยู่นั้นผู้คนก็เริ่มทยอยมากันแต่ก็ยังม่ายมีสมาชิกในบ้านของเราอยู่ดี
ไม่นานนักพี่เบลก็ตามมาต่อด้วยน้องบั๊ก และน้องพั้นตามลำดับ
ประมาณเกือบ4โมงครึ่งพี่เบลก็โทรตามพี่พีทซึ่งพี่แกเลิกเรียนตั้งแต่บ่าย2โมงครึ่ง
แต่ว่าไปนั่งเล่นคอมที่ตึกคณะ แล้วบอกกับพี่เบลว่ารอเฟียตเรียนเสร็จ
ก็จะลงไปพร้อมมัน(คือเฟียตมานเรียนคอมอยู่ห้องข้างๆที่พี่แกเล่นAuditionอยู่)
และแล้ว4โมง45ไอ้เฟียตลงมาก่อนเวลา และตอนนั้นเราก็ม่ายเห็นพี่พีทจะเดินตามเฟียตมาซักที
เลยถามเฟียตว่า"แล้วพี่พีทหล่ะ?"เฟียตบอกว่า"ม่ายเห็นหนิ!!!" สรุปว่าเจ้แกยังคงนั่งเล่นAuditiomอยู่
จนลืมมองว่าไอ้เฟียตมานเดินลงมาแล้ว
และเมื่อพร้อมหน้าพร้อมตากันทั้งบ้าน(พี่ยศ พี่เบล พี่พีท เฟียต ส้ม น้องบั๊ก น้องพั้น)
ก็ก็ออกเดินทางโดยรถยนต์(Toyota vios)ที่ต้องบอกสรรพคุณเพราะว่าสมาชิกในบ้านกรูแต่ละคนนั้น
หุ่นพอๆๆกะกรูทั้งนั้นจะมีก็เพียงไอเฟียตคนเดียวเท่านั้นที่ผอม ก็พยายามอัดกันเต็มที่และก็เข้ากันสำเร็จ
เออ!!!ลืมบอกไปว่าบ้านเราจะไปกินแดรี่ควีน(ตรงข้ามม.กัน...ซึ่งจุดนัดพบกับร้านที่จะไปอยู่ตรงข้ามกันแบบว่ามองไปก็เห็น
แต่จะต้องเอารถไปด้วยเพราะเวลากลับบ้านจะม่ายแวะมหาลัยแล้น)ระหว่างที่ขับรถจะออกจากม.(ทางประตูงามฯ1ซึ่งรถติดเ หี้ ยๆ)นั้น
พี่เบลก็พูดขึ้นมาว่า"เฮ้ย....ไปทางวิภาฯดีก่า"ก็เลยตัดสินใจไปทางวิภาฯและก่าจะถึงร้านก็ปาเข้าไป20-30นาทีได้
แบบว่าเข้าผิดซอยคือมานมี2ซอยที่ทะลุกันได้แต่พวกเราเสือกไปซอยที่ไกลไงไม่ไปใกล้ๆเลยเสียเวลาสุดๆ
กว่าจะได้กินก็ปาเข้าไปเกือบ6โมงซึ่งบอกทางร้านไว้ว่า5โมงและเมื่อไปถึงร้านก็มาเจอบรรยากาศแบบว่าเงียบสงบสุดๆ(ในห้องแอร์)
บ้านเราก็มีมารยาทกันจิงๆ(ก็เสียงดังปกติตามภาษาเราๆ)และบ้านของเราก็ใช้เวลาในการกินข้าวเย็นประมาณ2ชั่วโมงได้(ดูจากหุ่นก็สมควรอยู่..อิอิ)
ซึ่งระหว่างนั้นที่มหาลัยมีงานจุดเทียนถวายพระพรในหลวงแล้วเค้าได้จุดพลุ(โชคดีมากที่บ้านเราได้โต๊ะติดหน้าต่างเลยมองเห็นพลุ)
พี่เบลก็บอกขึ้นมาว่า"อ่ะนี้เอาอันนี้เป็นของบ้านแทนไปก่อนแล้วกัน"ช่วงเวลานั้นก็ม่ายด้ายคิดอะไรมากเพราะว่ามานผ่านมานานแล้ว
และหลังจากกินข้าวเสร็จเราก็ไปพบกับบ้านอื่นๆที่ใบไม้ร่าเริง(ร้านเกะห่างจากแดรี่ควีนถ้าเดินน่าจะม่ายเกิน5นาทีนั่งรถ2นาทีใกล้มากๆๆ)
บ้านเราก็ขึ้นไปร้องเกะซึ่งบ้านที่มาร่วมก๊วนกับเราคือบ้าน1นั่นเองระหว่างที่แดนซ์และร้องกันกระจายอยู่นั่นเองน้องบั๊กก็จะกลับบ้าน
บ้านเรา(บ้าน5)ก็เดินไปส่งบั๊กกันทั้งบ้านเลยระหว่างนั้นพวกพี่ๆเค้ากะว่าจะทำเซอร์ไพร์สพวกเรา เพราะว่าจริงๆแล้วพี่เค้าทำเสื้อบ้าน
มาให้สำหรับสมาชิกทุกคนรวมถึงพี่บัณฑิตที่ม่ายได้มาด้วย แต่น้องบั๊กดันไปเห็นพวกพี่ๆกำลังเพ้นท์เสื้อกันอยู่ที่ใต้อบก.(เลยม่ายเซอร์ไพร์สเท่าไหร่)
ตอนแรกก็ดีจายมากๆเลยที่บ้านเราจะมีของบ้านแล้ว(แต่ก็ม่ายด้ายแสดงออกอะไรมากมาย)
พอแจกเสื้อปรากฏว่าหาเสื้อกรูม่ายเจอซะงั้นอ่า ตอนนั้นก็คิดว่าทำไมต้องเป็นกรูด้วยนะตอนแรกก็คิดว่าพวกพี่ๆแกต้องแกล้งกรูแน่ๆเลย
แต่เมื่อมองหน้าตาพี่แต่ละคนนะหน้าเสียเป็นแทบยิ่งพี่เบล(แม่บ้านของเรานะหน้าแบบว่าม่ายไหวแล้น)กรูก็เลยบอกว่าม่ายเป็นไร
งั้นก็ทำให้กรูใหม่พวกพี่ๆก็บอกว่าม่ายมีสีแล้วกรูก็บอกว่างั้นใช้เลือดวาดเดะ(แบบล้อเล่นนะ)แล้วกรูก็บอกว่าไม่เป็นไร(ณ สถานการณ์ตอนนั้นพูดได้คำเดียว)
และเวลาก็ผ่านไปหลายอยู่ไม่รู้นานเท่าไหร่ จายกรูก็แบบว่าอย่าหายเลยนะ(ยังคงคิดเรื่องเสื้ออยู่)ก็แอบมองออกนอกห้องว่า
เพื่อว่าพี่ๆแกจะแกล้งกรูจริงๆแล้วเปลี่ยนใจเอาเสื้อกลับมาให้กรูแต่แล้วก็ม่ายมีวี่แววเลย หลังจากนั้นก็เริ่มคิดว่าเออ...มานคงหายจริงๆ
ระหว่างที่กรูมองคนอื่นเค้าร้องเกะอยู่นั้นก็ม่ายคิดว่าเสื้อตัวที่หายไปปนั้นมานจะกลับมาและแล้วพี่เบลก็เดินเข้ามาเรียก"ส้ม(ที่อยู่ในอารมณ์แบบว่าเซ็งแล้น)"
ตอนแรกก็ม่ายได้สนใจอะไรก็หันไปมองแบบผ่านๆแล้วป้าแกก็เรียกอีกพร้อมเอาเสื้อขึ้นมาตอนแรกก็คิดว่ามานคงเป็นเสื้อของพี่บัณฑิตแต่ความจิงแล้ว
มานเป็นของกรูนั่นเอง!!เสื้อตัวนั้นที่คิดว่าหายไปแล้นแต่ความจริงแล้วพวกพี่ๆแกล้งกรูจริงๆด้วย
ทำเอากรูน้ำตาไหลเลยดีจายจิงๆๆที่ได้มา...อิอิอิ นับว่าการทำเซอร์ไพร์สของพวกพี่ๆอย่างน้องก็สำเร็จไปหนึ่งแม้ว่าจะพลาดไปหนึ่ง
ตอนที่น้องบั๊กไปเห็นตอนเพ้นท์เสื้อก็ตาม หลังจากนั้นกรูก็เอาเสื้อมาใส่ไว้เลย แบบว่าดีจายจังเลยที่ได้มา
และหวังว่าจะได้ใส่มานอีกในหลายๆครั้งพร้อมหน้ากันทั้งบ้าน(อิอิ) แล้วก็ไปร้องพร้อมแดนซ์กระจายกะคนอื่นๆ(happyสุดๆ)
และก็ถึงเวลาที่ต้องกลับบ้านแล้นประมาณเที่ยงคืนครึ่งก็ถึงบ้านโดยปลอดภัย
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ขอบคุณ.....พี่ยศ(พ่อบ้าน) พี่เบล(แม่บ้าน) พี่พีท ที่ช่วยกันทำเสื้อบ้านให้พวกเรานะคะ
ขอบคุณ.....พี่ที่เลี้ยงข้าวพวกเราด้วย(อร่อยมากๆ....อย่าลืมมาเอาหอยทอดไปด้วยแบบว่ามาเหลือแล้ว
เก็บกลับบ้านแต่ม่ายมีคนเอาไปอยู่ในรถกรูซะงั้นอ่า)
ขอบคุณ.....ทุกๆคนที่มากันพร้อมหน้าพร้อมตาและสร้างสีสันให้กับบ้านของเรา
ขอบคุณ.....น้องพั้นที่ทำรูปมาให้
ขอบคุณ.....เฟียตกับตัวเองที่จะเลี้ยงHot potเป็นการชดเชยเพื่อแลกกับทะเลทีปี4จะเลี้ยง(อิอิ)
ขอบคุณ.....ทุกเสียงหัวเราะและความสุขที่ได้สร้างร่วมกัน(อิอิ)
"ทริปทะเลของบ้าน5เร็วๆนี้โดยพี่ๆปี4..อิอิ"
P.S. เดี๋ยวว่างๆจะเอารูปเสื้อที่เป็นตัวสร้างเรื่องมาให้ดูนะแบบว่าน่ารักมากๆๆๆๆๆ September 07 season changeง่า............ขอpresentโดยด่วนว่า
หนุกมากๆๆๆๆๆๆหลังจากไปดูมาแล้วเมื่อวันทื่
มันเข้าโรงวันแรกและวันนี้ก็ไปดูอีกรอบที่SFX
(เพื่อmacnetเลยเพราะรอบแรกดูที่EGVเลยม่ายได้)
แม้ว่าจะเป็นรอบที่สองแล้นแต่ว่ายังไงก็ยังคงชอบถึง
ขั้นชอบมากๆๆด้วยเพราะตั้งใจไว้ว่า
จะซื้อทั้งCDหนังแล้วก็เพลง(อยากได้ที่สูดๆๆๆๆๆๆๆๆๆ)
และต่อจากเรื่องนี้ก็ยังมีอีกเรื่องที่คอยแล้วคอยเล่า
และยังต้องคอยต้องไปนั่นก็คือdeath note (ขวัญใจเลย)
ชอบมากๆๆๆตั้งแต่การ์ตูนแล้นม่ายเคยพลาด
งานนี้รับรองม่ายมีพลาดsure ใครจะไปดูกะกูบ้างก็ช่วยบอกด้วนนะ
แต่ต้องหลังวันที่5ตุลานะโว้ยเพราะว่าสอบเสร็จวันที่5อ่า
(หวังว่ามันยังคงม่ายออกโรงนะ)กรูคงจะได้เจอพวกเมิงนะ(เพื่อนๆที่รัก)
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
การเดินทาง..........(หัวใจ+ร่างกาย)
ก่อนหน้านี้ทุกย่างก้าวจิตใจดวงน้อยๆนี้เป็นผู้กำหนด
แต่นะบัดนี้มันม่ายใช่อย่างนั้นแล้ว ณ ตอนนี้ผู้ที่กำหนด
เส้นทางที่จะเดินต่อไปนั้นคือร่างกาย เพราะตอนนี้
จิตใจดวงนั้นม่ายสามารถที่จะเดินเองได้ไหวแล้ว
จึงต้องให้ร่างกายเป็นผู้เดินแทนถึงแม้ว่าจิตใจนั้น
อยากจะเดินไปคนละเส้นทางกับร่างกายแต่ก็ม่ายสามารถทำได้
แม้จิตใจจะไม่สามารถเดินในทางที่ตัวเองเลือกได้
แต่การที่ได้เดินในเส้นทางที่ร่างกายเลือกนั้น
มันก็สามารถเยี่ยวยาจิตใจดวงน้อยๆนั้นให้ดีขึ้นบ้าง
แต่จิตใจดวงน้อยๆนั้นก็ยังม่ายสามารถที่
จะเป็นคนกำหนดเส้นทางเดินได้อีกต่อไป
เพราะมันบอบช้ำเกินกว่าที่จะเยียวยารักษาได้
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
*****เดียวดายกลางสายลม*****
บินไปเดียวดาย..กลางสายลมแปรปรวน...
เพียงทะเลครวญ....ฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า... ค่ำคืนนี้ฉันเพลีย..ฉันเหนื่อย..ฉันหนาว และเหงาเหลือเกิน... ไม่เคยมีใคร..มีรักแท้จริงใจ... จ้องมองทางใด..ดูเคว้งคว้างว่างเปล่า... ฝ่าลมฝนลำพัง...มากี่ร้อนหนาว.... จนล้า...สิ้นแรง... * ไม่อยากเห็นภาพใด..แม้แต่ท้องฟ้า... อยากจะพักดวงตา...ลงชั่วกาล.... จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์... จะหลับฝันไม่ขอตื่น..ขึ้นมา..... คงจะมีเพียง...ลมหายใจรวยริน.... เอนกายบนดิน...ยอมรับความแพ้พ่าย.... ปีกของฉันมันหนัก....บินต่อไม่ไหว.... จะขอพักกายชั่วกาล..... ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ August 09 รู้ว่าไม่ควรทำแต่.......แด่...เพื่อนๆที่ทุกข์ด้วยกัน(หรือเปล่านะ)
กรูม่ายรู้นะว่าพวกเมิงคิดยังไงกับงานที่ผ่านๆมา
แต่สำหรับตัวกรูนั้นรู้เลยว่าพวกเมิงเป็นคนยังไงกัน
ก็ขอขอบใจเพื่อนๆที่มาช่วยกันร้องเพลงค่าย
ในช่วงวันรับปริญญาและบุคคลที่ขาดม่ายได้เลย
น้องๆๆที่น่ารักของกรู ขอบคุณมากนะจ๊ะที่มาช่วย
ซึ่งม่ายคิดว่าน้องจะมากันเยอะก่าพวกพี่อีก
เมื่อหันกลับไปมองก็ม่ายรู้เหมือนกันนะว่า
มานเป็นค่ายที่ใครจะสร้างกันแน่
ไม่รู้ว่าacct45หรือacct46
เท่านี้คงเป็นคำตอบได้ดีสำหรับตัวกรูแล้วสินะว่า
ปีนี้คำว่า "......."ที่ทุกๆคนอยากให้มีมานคงม่ายเกิดขึ้น
เป็นแน่ๆ และเชื่อว่า ณ จิตจายกรูตอนนี้ก็ม่ายไหวแล้ว
เหมือนกันกับการกระทำของพวกเมิง และคงจะม่ายทำงาน
อีกแล้วก็เป็นได้ เพราะว่ากรูจะกระตือรือร้นไปยังไง
ก็คงม่ายมีประโยชน์ เพราะคำว่า "........"
คงเกิดขึ้นไม่ได้ถ้ากรูอยากทำเพียงคนเดียว
เพราะมานเป็นงานที่ยิ่งใหญ่มาก
และเมื่อเห็นอย่างนี้เลยลองหันไปมองค่าย
และเคยตั้งคำถามกับตัวเองว่า"แล้วอย่างนี้กรู
จะสร้างค่ายได้สำเร็จไหมเนี่ย?"เพราะขนาด
คำว่า"......"ยังเล็กกว่าค่ายแล้วยังทำม่ายได้เลย
ถึงแม้ว่าจายกรูจะรักค่ายมากแค่ไหน
กรูก็คงม่ายมีแรงที่จะทำมานต่อไปแล้วแล้วแหละ
เพราะสถานการณ์หลายๆอย่างได้เกิดขึ้นมากมาย
มันทำให้กรูเหนื่อยและท้อมากๆๆๆจนม่ายอยากจะทำอีก
ต้องขอโทษด้วยนะ...โอม อ้อ ปิง แชมป์ หวาน
ที่กรูจะต้องทิ้งพวกเมิงไปแม้ว่าความจิงแล้วกรูก็
ม่ายอยากทำแบบนี้หรอกแต่ว่ากรูเหนื่อยมากแล้วจิงๆ
มานม่ายสามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว
ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ขอโทษ...พี่ชายด้วยแล้วกันนะที่รักษาสัญญาไว้ม่ายได้แต่ส้มม่ายไหวแล้วจิงๆ
ขอโทษ...น้องที่รักทุกคนที่ม่ายสามารถสานต่อสิ่งที่ดีๆได้
ขอโทษ...น้องปี1ที่ม่ายสามารถมอบสิ่งที่ดีๆได้เหมือนกับที่พี่ได้รับมา
ขอโทษ...เพื่อนๆที่อยู่กับกรูที่กรูม่ายสามารถทำมันต่อไปได้แล้วจิงๆ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ขอบคุณมาก...พี่ชายสำหรับกำลังใจที่ได้ช่วยให้น้องคนนี้ดีขึ้น
แต่จากนี้ต่อไปก็คงม่ายต้องรบกวนพี่อีกแล้ว
ขอบคุณมาก...น้องอรที่เป็นกำลังใจให้พี่เหมือนกันแต่ขอโทษด้วยนะที่พี่ทำไม่ได้
ขอบคุณมาก...เพื่อนๆที่ช่วยกรู
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ May 30 งานแรกง่า.....หลังจากup ครั้งก่อนก็ม่ายว่างเลย
เพิ่งมีวันนี้แหละที่มีโอกาสได้อัพอีกสักครั้ง
เพราะตั้งแต่วันที่23-25ก็ไปสัมสโม 26ก็มี
สอบสัมพาดน้องปี1 และวันสำคัญที่สุดสำหรับ
พวกเราปี3ทุกคนก็คือวันที่27-29นี้แหละ
เพราะว่าเป็นวันสัมมนาบ/ช ซึ่งถือว่าเป็นงาน
แรกสำหรับการทำงานในฐานะปี3
ซึ่งจะต้องเป็นคนลงมือทำทุกๆอย่าง
ถึงแม้ว่าปี3เป็นเจ้าของงานก็จิง
แต่จำนวนคนที่ไปนั้น(เฉพาะปี3)แบบว่าพอใช้พอดีเลย
หรืออาจจะขาดด้วยซ้ำไป แต่ก็ไม่เป็นไร
สำหรับความรู้สึกส่วนตัวต่องานแรกที่ได้ทำในฐานะปี3นั้น
ก็มีหลากหลายตั้งแต่ไปถึงก็เริ่มมีปัญหาเข้ามา
เนื่องจากว่าที่ปายพักนั้นม่ายมีศาลพระภูมิเลยต้องแก้ไข
ปัญหาเฉพาะไป ยังม่ายจบเพียงแค่นั้นยังมีปัญหาเรื่องห้อง
นอนอีกกว่าปัญหาจะจบลงก็เกือบแย่เหมือนกัน
สำหรับtripครั้งนี้ถือว่าผ่านไปได้ด้วยดี
ถึงแม้ว่าจะมีปัญหาบ้างก็ตาม ก็ต้องขอบคุณเพื่อนๆทุกคน
ที่ช่วยกัน และอยู่ด้วยกันจนตี4-ตี5ตลอดทั้ง2คืนที่พวกเราได้
ประชุมกัน สำหรับเบส ไบร์ท โหน่ง ญา กุ้ง ยินดีต้อนรับเข้าสู่ทีม
หวังว่าเราคงจะได้ทำงานร่วมกันอย่างนี้ตลอดไปทั้งปีนะ
ขอบคุณจิงๆเพราะถ้าม่ายมีพวกแกคงจะม่ายมีคายทำงานแน่ๆเลย
และบุคคลที่ลืมม่ายได้เลยที่ทำให้งานนี้สำเร็จได้คือพี่ปี4และน้องปี2ทุกคน
ขอบคุณมากๆๆๆๆๆๆๆ ม่ายรู้จะบอกยังไงดี เอาเป็นว่า ดีใจเป็นที่สุดเลย
P.S. 1. รักพี่น้องทุกคน รักเพื่อนๆ บุคคลทั้งหมดนี้เค้าได้ยืนเคียงข้างเราตลอดเวลา
แม้ว่าจะสุขหรือทุกข์ก็ตามแต่ ขอบคุณจิงๆๆค่ะ
2. สิ่งที่ทุกคนทำนี้ เพื่อคำๆนี้คำเดียว "บัญชี"
May 19 ข่าวคราว......และแล้ววันแห่งขุมนรกก็ผ่านไปได้ด้วยดี
แต่ม่ายรู้ว่าเกรดจะออกมาดีขนาดไหน
แต่ก็หวังไว้ว่าคงไม่ต่ำก่าซีแล้วกันนะ
หลังจากการสอบได้ผ่านพ้นไปแล้ว
แทนที่จะได้อยู่บ้านก็ปรากฏว่า
ออกจากบ้านแม่งทุกวันเลย
เหมือนกับว่าเก็บกดมาจากไหนม่ายรู้
ยั่งกับโดนขังไว้นานพอได้ทีก็โลดแล่นสุดด
วันจันทร์.........
ผู้ร่วมเดินทาง : น้องต่าย(ญาติกรูเอง) นัท มิว
(แบบว่าผู้ร่วมเดินทางวันนี้ทำให้กรูแก่ไปเลย
แม่งมีแต่น้องทั้งนั้นไม่มีรุ่นเดียวกะกรูเลย)
ง่า...วันนี้ไปดูหนังเรื่อง posiedon มา
ก็หนุกดีแต่ว่าประมาณว่าม่ายค่อยชอบ
หนังแนวภัย....ทั้งหลายแหล่ที่เกิดจากธรรมชาติ
ก่าโปรแกรมวันนี้จะจบลงก็ปาเข้าไป3ทุ่ม
ซึ่งเที่ยวกันตั้งแต่บ่ายโมงแบบว่าระห่ำมากเลย
จนน้องต่ายต้องไปนอนบ้านกรูเลย
วันอังคาร........
ผู้ร่วมเดินทาง : คนเดียวม่ายมีเพื่อนเลย
แบบว่าวันนี้มี2ภาระกิจนั่นคือส่งลายสมุดให้โรงงาน
นัดเจอกะพี่นัทก่าจะเสร็จก็ประมาณบ่ายโมงก่า
หลังจากนั้นก็ไปซ้อมสันให้น้องตามที่ได้รับปาก
ไว้กับไอ้บอลมาน...แต่ก็ต้องขอโทษน้องๆทั้งหลายด้วยนะ
ที่ม่ายได้อยู่ซ้อมแบบว่าม่ายมั่นเลยแบบว่าม่ายมีเพื่อน
ก็เลยหนีกลับบ้านก่อนซะงั้น....ต้องขอโทดด้วยจิงๆนะน้องๆทั้งหลาย
และคนที่อยากจะขอโทษอีกคนนั่นคือไอ้บอลนั่นเอง(ขอโทษจิงๆ)
และแล้วภารกิจสำหรับวันนี้ก็สิ้นสุดลง
วันพุธ...........
ผู้ร่วมเดินทาง : แม่กรูเอง
แบบว่าวันนี้ไปเดินคลองถมกับแม่แบบว่า
ม่ายต้องทำห่าอะไรเลย เดินไปก็เดินมาเพื่อ
หาของให้พ่อ แบบประมาณว่าพนักงานที่office
ม่ายมีเวลามาเดินหาของ พ่อกรูก็เลยให้แม่กรูเป็นคนจัดการ
ก่าจะได้กลับบ้านแม่งก็ปาเข้าไป4โมงก่า
แบบว่าแล้วกรูไปเดินเพื่อจะหาซื้อแว่นแต่ม่ายถูกจายสักอัน
เลยไปเสียเที่ยวซะงั้น แต่คงได้ไปดูอีกรอบแบบว่าจะหาให้ได้เลย
(อยากได้แว่นอันใหม่แล้วโว้ย....จะมีสักอันไหมที่เหมาะกับเรา)
วันพฤหัส.......
ผู้ร่วมเดินทาง : ไอโบเพื่อนlove
ก่าจะได้มีโอกาสเจอแม่งช่างนานแสนนานเหลือเกิน
แต่การเจอครั้งนี้ก็ยังมีอุปสรรคให้กับพวกเราได้เจออีก
เนื่องจากว่าโปรแกรมวันนี้คือไปดูdavince ปรากฏว่ากว่า
จะได้บัตรมาดูก็ทำให้พวกกรูเกือบตายแม่ง!!!!
ผู้คนมหาศาลมาก สรุปสุดท้ายกรูได้ดูที่สกาล่า
หลังจากตามหาบัตรตั้งแต่ grand EGV พารากอน
ลิโด SF เมเจอร์พระราม3 ถึงได้มาสุดที่สกาล่านี่แหละ
แม่งก่าจะหาได้ก็เกือบอดแดกข้าว หลังจากจองตั๋วได้แล้ว
ก็ไปแดกข้าว(ประมาณบ่าย2แล้วอ่า)กันก่าจะจบโปรแกรมวันนี้
ก็ประมาณ5โมงก่า(หนังจบนั่นแหละ)ม่ายได้ทำอย่างอื่นเลย
บทเรียนที่ได้รับในวันนี้ก็คือเราม่ายควรไปดูหนังวันแรกที่เข้าฉาย
แถมขากลับบ้านฝนดันตกอีกก่าจะถึงบ้านก็ทุ่มนึงพอดีเลย
ดีนะที่ท่านพ่อกรูม่ายด่าเอา(จบโปรมแกรมแล้วครับ)
นับตั้งแต่สอบเสร็จก็ยังม่ายได้อยู่บ้านเลยม่ายรู้ว่าอาทิตย์นี้
จะได้อยู่บ้านกี่วัน หลังจากนับดูแล้วน่าจะวันเดียวคือวันอาทิตย์
เพราะว่าเดี๋ยววันนี้(วันศุกร์)ก็จะไปคลองถมกับแม่(อีกแล้ว)
แล้ววันเสาร์ก็นัดน้องๆว่าจะไปซ้อมสันให้อืม...ทั้งอาทิตย์ออกจากบ้าน
ม่ายมีวันหยุดหยั่งกับทำธุรกิจร้อยล้านเลย...อยากอยู่บ้านนอนตีพุงจังเลยอ่า
P.S. 1. เรตสมุดตกลงว่าทำ4000นะเพื่อนๆ ราคา12บาทต่อเล่มจ้า
2. ขอบคุณทุกคนที่ไปเที่ยวด้วยกันนะ สนุกมากๆ
3. อยากได้ข้อแนะนำในการเลือกแว่นจัง(ใส่แล้วม่ายเข้ากะหน้าเลยอ่า) April 29 เย้....upสักทีฮิฮิ..........
เรียกว่าหายไปนานมากๆๆๆๆเลย
แบบว่าคิดถึงสเปดสุดๆๆ ม่ายได้อัพนานเท่าไหร่แล้วก็ม่ายรู้
วันนี้ก็เลยถือโอกาสอันดีงามมาอัพซะเลย
ที่หายไปนานก็ม่ายได้ไปไหนหรอกนะเพราะว่ามานมี
สอบmidtermนั่นเอง(ทั้งทำม่ายได้และม่ายทัน)
แบบว่าม่ายอยากdropอีกแล้วอ่า
อยากเรียนให้มานผ่านสักที(ม่ายอยากไม้3อ่า)
แต่ก็ชั่งมันผ่านไปแล้วแก้ไขม่ายทันและ
รอดูคะแนนดีก่า(ว่าจะdropหรือเปล่า)
ตอนนี้รู้สึกว่าเพิ่งสอบเสร็จไปเองยังม่าย
ทันได้พักเลยก็เจอข่าวร้ายอีกและว่าอีก2อาทิตย์สอบfinal
อะไรจะสอบติดกันขนาดนั้นม่ายอยากจะเชื่อเลย
เท่านั้นยังม่ายพอ...ตอนนี้สปอนของเราก็ยังหาไม่ครบเลย
ถึงแม้ว่ามานใกล้จะถึงความจริงแล้วก็ตาม
แต่ปัญหาที่จะตามมานั่นก็คือสมุดที่เราสั่ง
โรงพิมพ์เค้าจะพิมพ์ทันเราใช้หรือเปล่าน้าาาาาา
นี่แหละปัญหาใหญ่เลย(กลัวจังเลยแฮะ)
เอาเป็นว่าปัญหาต่างๆค่อยกลับมาแก้
หลังจากไปเที่ยวทะเลกับที่บ้านก่อนแล้วกัน
จะไปพักผ่อนให้เต็มที่เลย(ขอสนุกบ้างเหอะ)
ก่อนจะไปก็ขอให้เพื่อนๆทุกคนพักผ่อนกันให้สบายนะ
เพราะเราม่ายรู้ว่าจะมีอุปสรรคอะไรเกิดขึ้นอีก
ก็เก็บแรงกันไว้แล้วกันนะเพื่อที่จะได้มีแรงสู้ต่อไป
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
พนาวัล(ขอเรียกชื่อเดิมนะเมิงแบบว่ากรูชินกะชื่อนี้มากก่าอ่ะ)
เมิงม่ายต้องเสียใจไปนะที่กรูชิงไปทะเลก่อน
แบบว่าทะเลครั้งนี้กรูม่ายได้เป็นคนจัด
คือว่าที่บริษัทพ่อกรูเค้าไปประชุมกัน
กรูก็เลยได้ส้มหล่นใส่เต็มๆ
ประมาณว่าไม่ได้ตั้งใจที่จะไปแต่กรูเชื่อว่า
พวกเราได้ไปทะเลกันแน่ๆซัมเมอร์นี้อ่า
ข้าขอสัญญาด้วยเกียรติ(ที่ไม่ค่อยจะมี..อิอิ)ของลูกพ่อกรู....55555
รักนะจุ๊บๆไอ้เพื่อนยาก
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
April 07 การกลับมา(reborn)ง่า...................
หลังจากง้องแง้งไปนานเกือบอาทิตย์
และแล้วความรู้สึกที่อยากให้มานเป็น
ก็กลับมาอีกครั้ง (ดีใจจังเลย...เย้ๆๆๆ)
วันนี้เริ่มงานวันแรก..สนุกกะมานมากๆเลย
แม้ว่าจะม่ายค่อยได้ทำไรนักหนา
แต่ก็ถือว่าเป็นชิ้นเป็นอัน เออ....ลืมไปเรื่อง
ขอแสดงความยินดีกะหน่วยสปอนที่มีคนติดต่อมาแล้ว
(เป็นรายแรกจาก40รายที่ส่งfaxไปขอสปอน)
ยิ่งอ้อนะดีใจซะจนแบบว่าสามารถ
เป็นลมตรงนั้นได้เลยก็เป็นได้(เวอร์ไปนิดแต่ว่าเป็นเรื่องจิง)
ก็ดีใจด้วยจริงๆๆนะและหวังว่าจะมีรายที่2,3,...
ต่อๆมาอีกนะ(เพราะมานเป็นกำลังใจ
อย่างหนึ่งของหน่วยสปอนก็ว่าได้...อิอิ)
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++
To.....บอล+อ้อ
ขอโทษด้วยนะที่ทำให้พวกแกเหนื่อยกันมากเลย
ในช่วงเวลา1อาทิตย์ที่ผ่านมา ต้องขอโทษจริงๆ
ต่อจากนี้ไปกรูจะยืนเคียงข้างพวกเมิงเสมอนะ
และสัญญาว่าจะม่ายให้เกิดเหตุการณ์อย่างนี้ขึ้นอีก
กรูอยากจะบอกว่ากรูคนเดิมกลับมาแล้วนะ
บอล...ถ้าเมิงเหนื่อยก็พักบ้างนะโว้ย!!!แบบว่า
แอบเป็นห่วงกลัวว่าเมิงจะม่ายสบายซะก่อน
ส่วนทางด้านนี้พวกกรูจะดูให้ม่ายต้องห่วงนะ
อ้อ.....แกก็อีกคนอย่าทำงานหนักนัก
ให้คนอื่นทำกันบ้าง จะได้ม่ายต้องเหนื่อยมาก
หรือเรียกกรูให้ไปทำก็ได้นะยินดีช่วยเสมอ
++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
To........
แบบว่ากรูก็ทำดีที่สุดแล้วแหละ แม้ว่าการกระทำ
ของกรูจะไม่สามารถ ทำให้คนบางคนเปลี่ยนความคิดได้
กระทั่งกำลังและแรงงานของกรูก็มิอาจจะทดแทน
กับสิ่งที่หลายคนรู้สึก แต่รู้บ้างไหมว่าบางคำพูดก็เหมือนกับการ
ฆ่าคนให้ตายทั้งเป็นได้ อยากจะบอกว่าขอเถอะคำพูดเหล่านั้น
ขอซื้อเลยก็ได้แบบว่าอย่าถามหรืออย่าพูดอีกเลย
งงอ่าเดะ....5555เพราะขนาดอ่านเองยังงงเลย
งั้นม่ายต้องอ่านดีก่านะ..อิอิ ก็แค่อยากเขียน(ม่ายมีไรทำ..เบื่อ)
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ป.ล. ขอบคุณพี่ชายมากๆนะคะที่ทำให้รู้สึกสบายใจขึ้น(ขอบคุณจริงๆ)
ขอบคุณพี่ๆทุกคนสำหรับคำปรึกษาและคำพูดดีๆนะคะ
ขอบคุณทุกคนที่พร้อมจะก้าวไปกับเรา
ขอบคุณไอโบเพื่อนloveด้วยสำหรับทุกๆอย่าง March 31 ทำไมถึงเป็นอย่างนี้นะ....ม่ายเข้าใจเลยและแล้ววันที่ต้องทำจริงก็มาถึง
หลังจากที่เฝ้ารอและกังวลมาตลอด
ว่าเราจะทำได้ขนาดไหนนะ
แต่ผลสุดท้ายความรู้สึกที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น
ม่ายรู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรถึงเป็นเช่นนั้น
ขนาดประชุมวันแรกยังรู้สึกอย่างนี้เลยแล้วอนาคต
อันแสนไกลที่เราจะต้องเผชิญ มานจะทำไง
เมื่อไหร่นะ....เมื่อไหร่นะ....เมื่อไหร่นะ....
จะกลับมาเป็นเหมือนเดิม เฝ้าถามตัวเองอยู่ทุกวัน
ถึงแม้ว่าตอนนี้ร่ายกายพร้อมที่จะเผชิญ
แต่ทำไมนะใจของเรากับตรงกันข้ามกับกายอย่างนี้
นี้เป็นเพียงแค่เริ่มต้นนะ ทำไมยังเป็นเช่นนี้ได้
P.S. 1. ขอโทษเพื่อนๆด้วยนะที่เรารู้สึกอย่างนั้น
2. จะพยายามทำต่อไปนะ แม้ว่าจะบอบช้ำอยู่
3. สัญญาว่าจะม่ายทำให้เพื่อนๆที่รักต้อง
เดือดร้อนกับการกระทำของเรา
4. โบ....รักเมิงจังเลย อยากแดก pi2 jiu3(จีนนะ...เขียนถูกเปล่าวะ)
หวังว่าปีนี้จะได้ไปทะเลกันนะ
ให้มานสนุกสุดเหวี่ยงไปเลย(คงมีวันนั้นนะ) March 26 meeting ค่ายครั้งแรกดีใจจังเลยที่วันนี้ได้ไปmeeting
ตอนแรกก็นึกว่าจะไม่ได้ไปซะแล้ว เพราะว่าต้องไปเช็งเม้ง แต่ปรากฎว่ากลับมาวันเสาร์เลย ลาบปากเลย(อิอิ...ดีใจได้ไป) ก็พี่นัดเจอประมาณ9โมง
แต่ว่าไปถึงก็ประมาณ10ครึ่ง(อิอิ...สาย)
ซึ่งงานนี้อยู่ได้ไม่เกิน5โมงแบบว่าต่อรองกับพ่อแล้ว
ซึ่งตอนแรกพ่อให้แค่4โมง และก็แอบขอรถมาด้วย(อิอิ)
และกว่าจะได้ไปกินกันจริงๆก็13.30น.
ซึ่งก่อนหน้านั้นได้มีการเฉลยบัดดี้
และม่ายคิดเลยว่าคนที่เป็นคนtake เรานั้น
จะเป็นท่านพี่ของเรานั้นเอง
ก็ขอบคุณมากนะฮับพี่ชาย
หลังจากเฉลยบัดดี้เสร็จก็ไปกินกัน
ระหว่างการเดินทางมีผู้ร่วมเดินทางดังนี้
1.เราเอง(อิอิ)2.พี่เบล3.พี่พีช4.น้องพั้น
ซึ่งเราเป็นคนขับส่วนพี่เบลเป็นคนบอกทาง
ก่อนที่จะไปถึงร้านก็มีเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น
กับพวกเรานั้นคือผู้บอกทางของเรานั้นเกือบทำพวกเรา
ตายกันไปข้างเลยเจ้แกเล่นบอกทางกระชั้นชิดมาก
จนทำให้โชเฟอร์อย่างกรูต้องหักรถเลี้ยวเป็นการด่วน
ทำให้ตูดรถแทบสบัดกันไปเลย แบบว่ามอเตอร์ไซค์ที่ขับ
ผ่านมาเห็นเข้าก็แอบหัวเราะม่ายได้ ยังไม่จบเพียงแค่นั้น
ตอนหักรถเลี้ยวเข้าร้านก็เช่นเดียวกัน
ทั้งคนขับและคนนั่งเกือบตายกันไปเลย
ซึ่งความดีทั้งหมดต้องยกให้เจ้แกไปเลย
ไม่อย่างนั้นพวกเราคงม่ายได้สนุกและตื่นเต้นอะไรอย่างนี้
ต้องขอบคุณมากนะค่ะพี่เบล(อิอิ....)
และแล้วเวลาแห่งการจากลาก็มาถึง
ม่ายอยากให้เกิดขึ้นเลย
อยากจะให้เวลาหยุดอยู่กับที่ แต่สุดท้ายก็เป็นไปไม่ได้ P.S. 1.ขอบคุณพี่draftที่มาดื่มเป็นเพื่อนอีก....มีนัดหน้าให้ล้างตาใหม่นะ555+++(ล้อเล่น)
>>>ปีหน้ามาอีกนะค่ะจะรอวันนั้น
2.ขอบคุณพี่jobมานะฮับสำหรับขนม+การtake care หวังว่าจะชอบของที่ให้นะค่ะ
3.ขอบคุณพี่เบลมากๆสำหรับตลอดการอยู่ค่ายและตลอดเวลาค่ะ
4.ขอบคุณพี่ยศสำหรับทุกสิ่ง(พี่เป็นพ่อบ้านที่ดีแล้วค่ะ)
5.ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง+ขอบคุณฟ้าที่ทำให้เราได้มากเจอสิ่งที่ดีๆอย่างนี้
6.รักค่ายมากที่สูดๆๆๆๆๆๆๆ+คิดถึงมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ(miz u so much)
March 24 สิ่งที่ดีที่สุดและแล้วก็ได้ฤกษ์อัพสักที
หลังจากติดสอบเป็นอาทิตย์และก็ค่ายอีกอาทิตย์ ตอนนี้ก็กลับจากค่ายเรียบร้อยแล้ว ก็กลับมาอัพอีกครั้งหลังจากดองเค็มมานานแล้ว +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ค่าย.....เป็นมากกว่าที่คิด
ทุกสิ่งเกิดขึ้นได้ที่ค่าย
ไม่ว่าจะเป็นยังไงค่ายก็ยังคงสำคัญที่สุด
ถึงแม้ว่าจะม่ายสามารถเล่าออกมาเป็นคำพูดได้
แต่อยากให้ทุกคนที่ไม่ได้ไปได้ลอง
สัมผัสกับคำว่าค่ายดูว่ามานเป็นไง
แล้วจะได้รู้ว่าคำว่า "กูรักมึง มึงรักกู อยู่ด้วยกัน บัญชี "เป็นไง และขอบคุณทุกคนที่จะช่วยกันสร้างค่ายของเรา
ค่ายครั้งที่14จะกลับมาอีกครั้ง
เพื่อมอบความสุขและความผูกผันให้กับทุกคน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
หลังจากความเศร้าของการจากลาได้ผ่านพ้นไป
ก็ได้รับข่าวดีเรื่องคะแนนสอบที่ออกมา
เทอมนี้เรียนทั้งหมด7ตัว มีคะแนนที่น่าเป็นห่วง2ตัว
ซึ่งตัวที่น่าห่วงที่สุดคือบัญชี(ต้นทุน)ซึ่งmidtermได้42เต็ม100
ซึ่งถือว่าเป็นความเฉียดตายอย่างร้ายแรงที่สุดถ้าม่ายdrop
และการกระทำของเราก็ไม่เป็นที่ผิดหวังเกรดที่ออกมานั้น
เป็นที่น่าตกใจเป็นอย่างมากว่าได้มาได้ยังไงซึ่งเกรดที่ว่านั้นคือc+
ซึ่งม่ายคาดคิดมาก่อนว่าจะทำได้ตอนแรกกะว่าเอาแค่Dก็พอแล้ว
แต่พอได้ขนาดนี้ถึงขั้นดีใจสุดๆเลย ส่วนอีกตัวคือBus-taxซึ่งคะแนนยังม่ายออก
ก็ยังคงต้องเฝ้ารอต่อไป และคะแนนตอนนี้ที่ออกมาแล้วมีทั้งหมด3ตัวคือ
1.opm ได้ B+ 2. Q.A. ได้ B+ 3.บัญชีต้นทุน ได้ C+
และก็ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกๆคนด้วยนะสำหรับคะแนนที่ได้มา
ไม่ว่าจะดีหรือไดก็อยากให้ทุกคนต่อสู้ต่อไป
และม่ายควรเอาสิ่งที่ไม่ดีมาใส่ใจเพราะมานจะทำให้เราหมดกำลังใจ
ดังนั้นจงก้าวต่อไปไม่ว่าด้านหลังของเรานั้นจะเป็นเช่นไร
จงสู้กับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ตรงหน้านะ...เป็นกำลังใจให้กับทุกคน
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
P.S.>>>1.ขอบคุณพี่ปี4ทุกๆคนที่ได้สร้างค่ายให้พวกเราเมื่อปีที่แล้ว
2.ขอบคุณพี่ปี3ทุกคนที่คอยให้กำลังใจและคำปรึกษาที่ดี
3.ขอบคุณเพื่อนๆปี2ที่จะช่วยกันสร้างค่ายครั้งต่อไปและขอบคุณสำหรับทุกอย่าง
4.ขอบคุณน้องปี1ที่ทำให้ค่ายสมบูรณ์มากขึ้น January 23 ขอโทษค่ะถึงพี่ๆปี3ทุกคนค่ะ
ขอโทษ......ที่ก่อความเดือดร้อนให้แก่พี่ๆโดยไม่รู้จักจบจักสิ้น
ขอโทษ......ที่ทำให้พี่ผิดหวังกับการกระทำของเรา
ขอโทษ......ที่ไม่สามารถช่วยเหลืออะไรพี่ได้บ้างเลย
ขอโทษ......ที่เกิดมาเป็นผู้หญิง(ถ้าเป็นผู้ชายคงจะทำอะไรได้มากกว่านี้)
ขอโทษ......ที่ชอบสร้างเรื่องมาให้ตลอดเวลา
ขอโทษ......ในทุกๆเรื่อง
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
เป็นกันบ้างไหมที่บางครั้งเราคิดว่าเราคู่ควรแล้วหรอ?
ที่มาเป็นน้องของพวกพี่เค้าแล้วแถมเรายังมีน้องที่ดีอย่างปี1รุ่นนี้
ลองถามตัวเองดูกันบ้างก็ดีเหมือนกันนะ
แต่ถ้าสำหรับเราแล้วเราคิดว่าเรา=>โชคดีเกินไป<=
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
January 21 ไม่เข้าใจเลยเซ็งมากมายก่ายกอง....
ม่ายเข้าใจเลยว่าทำไมเราจะต้องยอมตลอด
แล้วถ้าเป็นอยู่อย่างนี้เราจะต้องยอมเค้าไปถึงเมื่อไหร่
แล้วเมื่อไหร่เมิงจะแข็งสักที(ไอพวกผู้ชายทั้งหลาย)
กรูม่ายอยากทำงานร่วมกับพวกเมิงเลย
กรูเบื่อมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
อยากถามพวกเมิงว่าเมื่อไหร่?...เมื่อไหร่?...
เมื่อไหร่?กันที่กรูจะไม่ต้องเจอสภาพแบบนี้อีก
กรูเบื่อมาก จะทำอะไรก็ทำไม่ได้ ต้องยอมทุกเรื่อง
พวกเมิงถึงได้โดนกดซะขนาดนี้ไง
แล้วถ้าพวกเมิงมีประสิทธิภาพในการทำงานจิง
กรูจะม่ายว่าอะไรเลย แล้วถ้าตอนนี้เรายอม
หลังจากเสร็จงานเราก็ต้องโดนกดอีก แล้วมันจะเหลืออะไรให้เรา
แล้วคิดบ้างไหมรุ่นต่อไปจะเหลืออะไร
มึงรู้บ้างไหมว่ามันทำให้กรูม่ายอยากจะทำงานนี้อีกต่อไปแล้ว
กรูอยากจะบอกเมิงเลยนะว่ากรูม่ายพอใจกับการกระทำของเมิงหลายอย่างมากแล้ว
เมิงช่วยปรับปรุงตัวให้มันดีขึ้นหน่อยได้ไหมม่ายใช่ให้มันแย่ลงอย่างนี้
กรูเบื่อ...เบื่อ...กรูม่ายอยากทำงานแล้วออกมาทุเรศเข้าใจไหม
ถ้าเมิงไม่อยากทำเมิงก็ออกไปเลย กรูม่ายต้องการผู้นำที่ม่ายมีพาวพอ
พวกกรูพูดอะไรไปก็เหมือนถุยน้ำลายอยู่แล้วไม่ใช่หรอ
P.S. 1. อยากถามว่า "ผู้หญิงในบัญชีสำคัญแค่ไหน?ในสายตาชาวacctทั้งหลาย"
2. กรูตอบให้ก็ได้ " พวกเราก็เป็นเพียงผู้หญิงที่ม่ายสามารถทำอะไรได้...ผู้ชายดีที่สุดแล้วในบัญชี"
3. To อ้อ.....ถึงแม้จะเป็นตัวร้ายในสายตาเมเจอร์อื่นแต่อย่างน้อยก็ยังมีเราที่อยู่ข้างแก
4. ขอโทษเพื่อนทุกคนที่ทำให้อยู่ในสภาพเป้าสายตานะโว้ย
5. double bo กรูม่ายเคยลืมพวกเมิงนะ อย่าน้อยใจไปหล่ะ รักและคิดถึงพวกเมิงมากๆ January 14 จบกันสักที..กับการสอบที่แสนยาวนาน แต่ก็มีเรื่องใหม่ที่เข้ามาแทนที่ก่าจะสอบเล่นกรูแถบจะกะอักออกมาเป็นเลือด
แม่งโครตนานเลยอ่านหนังสือก่อน1เดือน(ม่ายเคยเกิดขึ้นกะชีวิตกรูเลย)
แต่คราวนี้อ่านไปก็เหมือนม่ายได้อ่านเพราะเนื่องจากว่าอ่านแล้วแม่งก็ลืม
พอถึงอาทิตย์ที่มีสอบก็สอบแม่งทุกวันเลยแบบประมาณว่าทวนวันต่อวัน
เล่นเอากรูตายกันไปข้างนึงเลย แบบว่าทั้งอาทิตย์ไม่มีวันไหนเลยนอนถึง5ชั่วโมง
ยิ่งคืนสุดท้ายด้วยแล้วแม่งนอนตี3แล้วแม่ยังจะมาปลุกกรูตอนตี4ครึ่ง
เพื่อไปส่งพ่อที่สนามบินกรูบอกว่าม่ายเอากรูม่ายไหวแล้วแบบว่า
วันนั้นมีสอบ9โมงแล้วแบบว่าตื่น6ก่าเพื่ออาบน้ำแล้วไปมหาลัย
ก็ปาเข้าไปเกือบ9โมงอะแบบว่าเกือบตาย แล้วกรูเสือกสอบม่ายได้อีกแม่ง
อาจารย์แม่งออกข้อสอบภาษาเหี้ยไร เล่นกรูซะมึนไปข้างเลย
แบบว่าออกจากห้องสอบแล้วอยากร้องไห้เลยอะ
ประมาณว่ากรูได้เรียนใหม่แน่ๆอะเสียใจจังม่ายอยากเรียนใหม่เลยอะ
พอสอบเสร็จกรูก็ชิ่งกลับบ้านไปนอน หลับเป็นตายเลย
แล้วประมาณ4โมงก่าก็มีเสียโทรสับมาปลุกให้กรูตื่นนั่นคือพี่ชายกรูเอง
โทรมาเพื่อฝากงานเอาไว้แล้วก็จากไปก่อนจากไปยังแอบPsycoกรูด้วยว่าต้องทำได้
ก็รู้ๆกันอยู่ว่ารุ่นนี้มันเป็นไงกันเห็นแล้วเศร้าใจจริงๆ อยากจะทำแต่ก็ไม่มีใครจะกระตือรือร้นกับกรูเลย
ต้องขอโทษพี่ๆด้วยนะที่ต้องทำให้ผิดหวังแน่ๆ ขนาดวันนี้นะจะโทรไปนัด
ก็เลิกม่ายตรงกันก่าจะได้เวลาประชุมก็ต้อง4โมงเย็นแน่ๆอะ
แล้วแบบว่าถ้าไม่อย่างนั้นกรูจะนัดประชุมแม่งวันอาทิดซะเลย
เบื่อโว้ย!!!!เมื่อไหร่จะเห็นความสำคัญของมันสักทีวะ กรูเบื่อจริงๆเลย
แต่ถ้ากรูเห็นแก่ตัวขึ้นมานะ(แบบว่าม่ายเอาแล้วงานกรูเรียนดีก่า)คนที่จะเดือดร้อนคือ
พี่น้องของกรูมากกว่า กรูก็ม่ายอยากให้พี่กรูต้องเดือดร้อน
p.s. 1.ขอโทษด้วยนะคะที่จะต้องทำให้ผิดหวัง
2. เราคงทำคนเดียวไม่ไหวนะช่วยหน่อยได้ไหมวะกรูเหนื่อยมาก
3. ขอบคุณสำหรับการจากไปของการสอบนะจ๊ะ December 30 บัญชีเพิ่มรอยยิ้มง่า.....
ห่างหายไปนานเหมือนกันนะเนี่ย แบบว่าม่ายค่อยมีเวลาอะ
แม่งจาสอบแล้นแต่วันนี้แอบเข้ามาเล่นแปบนึง
เดี๋ยวก็คงต้องออกไปอ่านหนังสืออีกแล้น
เหนื่อยสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเลย
ม่ายเคยอ่านหนังสือได้เหนื่อยขนาดนี้เลย
เออ...มัวพรามอะไรอยู่ก็ม่ายรู้กรูเนี่ย
เข้าเรื่องเลยดีก่า...........
เมื่อวันที่25ที่ผ่านมา(คริสต์มาส)แบบว่าไปเลี้ยงเดะ+ไหว้พระมา
แถวสาย4ก็เลยเอารูปมาลงนิดหน่อย
เดะที่นั่นแบบว่าก็น่ารักดีแต่ว่าดูๆไปแล้วเดะแต่ละคนท่าทางจะ
ขาดความอบอุ่นยังไงม่ายรู้ ชอบเรียกร้องความสนใจอยู่
เรื่อยเลย(เหมือนกรูเลยขาดคนข้างกาย...อิอิ)
ไปงานนี้สบายเหมือนกัน ม่ายต้องทำงานเยอะ
ส่วนใหญ่จะเป็นหน้าที่ของพี่ปี3มากก่า
ซึ่งงานนี้จะขาดม่ายได้เลยคืออาจารย์ที่ให้เงินพวกเรา
ได้จัดกิจกรรมในครั้งนี้ขอบคุณมากค่ะ....
วันนี้มาอัพแค่นี้แหละพอเป็นกระสัยแบบว่าอดยากมานาน
P.S.>>>>>1.หวังว่าการทำบุญครั้งนี้คงทำให้เราได้เจอกันอีกในชาติหน้า
2.สิ่งไหนหรือคนไหนที่เราม่ายต้องการเจออีกก็ขออย่าได้พบเจออีกเลย
3.หวังว่าพรที่ขอไปจะสมหวังบ้างนะ
4.เป็นทริปที่ได้ทั้งความสบายแล้วก็บุญด้วยดีจิงๆๆๆๆๆ(ชอบ)
5.เมื่อไหร่จะเลือกประธานค่ายหว่ะ....
"...กรูอยากทำค่ายโว้ย..."
(ทำคนเดียวคงทำม่ายไหว)
6.ขอให้เกษตรแฟร์+ค่ายผ่านไปได้ด้วยดีด้วยเถิด...สาธุ!!!!!!!!
7.คิดถึงพวกเมิงจังเลย double BO
8.ขอให้ baba+mama มีความสุขมากๆนะ(ครบรอบแต่งงาน...30ธค)
แล้วก็ขอไปสวิสด้วยคนได้ไหมอะ...อยากไปจัง TOT December 20 เหนื่อยจังเลยทำไมเรื่องมากมายต้องมาในช่วงนี้ด้วย
ม่ายเข้าใจเลย.....เหนื่อยจัง เมื่อไหร่เรื่องบ้าๆพวกนี้จะออกไปจากชีวิตกรูด้วยวะ เซ็งจังเลยโว้ย....น่าเบื่อ...ม่ายรู้จะทำไงแล้ว
เหนื่อยและท้อจะทนได้นานเท่าไหร่
กรูยังช่วยเหลือตัวเองม่ายได้เลย
แล้วทำไมต้องมาไว้ใจกรูด้วย
เหนื่อยๆๆ....เหนื่อยๆๆๆ...เหนื่อยๆๆๆ
ไมสบ่ายใจมากๆๆเลย...ตอนนี้ร่างกายก็อ่อนแอจัง December 17 เชียงใหม่+เกษตรแฟร์อิอิ.....คิดถึงจังเลยหลังจากหายไปนาน เนื่องจากเป็นวันหยุดพักผ่อนอันยาวนาน
แล้วประกอบกับใกล้สอบแล้วก็เลยม่ายค่อยได้อัพเท่าไหร่
9-12ธันวา2548......
แบบว่ากรูโดดเรียน1วันเพื่อไปเที่ยวกะครอบครัวที่เชียงใหม่
ตอนแรกก็ม่ายได้ตั้งใจจะโดดเรียนหรอกเพราะว่ามันตามไปตอนเย็นได้
แต่บังเอิญว่าเปลี่ยนไฟท์ม่ายทันกูก็เลยต้องไปตอนเช้า
เลยทำให้วันนั้นขาดเรียนไป2วิชาซึ่งหนึ่งในนั้นมีอิงด้วยอะ
แล้วแบบประมาณว่าเช็คชื่อแล้วกรูเคยขาดไปแล้วครั้งนึงเลยม่าย
อยากจะขาดอีกแต่คราวนี้ดันขาดอีกเลยแอบเสียใจเล็กน้อย
แต่ม่ายเป็นไรมันก็คุ้มค่าเหมือนกัน ไปโน้นสนุกมากๆๆเลยแบบว่าทำทุกอย่างเลย
เที่ยวเล่นแดกเหล้าแม่งมีหมดเลยเออ....ลืมไปมีเกะด้วย
(หลังจากอยากร้องมานานแล้วม่ายได้ร้อง...อิอิ)ชอบสุดๆๆก็ตรงแดกเหล้าเนี่ยแหละประทับใจมาก
เพราะว่าเป็นครั้งแรกที่ได้ลองchivasแบบว่าสุดยอดอะติดใจเลย
รอให้กรูรวยก่อนแล้วจะซื้อแจกทุกๆคนเลยนะ(แต่คงม่ายมีวันนั้น...อิอิ)
คืนนั้นแม่งได้แค่3เองแบบว่ามันหมด ตอนแรกที่พี่เค้าเรียกกินก็แบบว่าเล่นตัว
(แอบเกรงใจพ่อ....แต่พ่อกรูบอกว่าอยากกินก็กินเลย)กรูเลยบอกว่าเอาผ่านไปไม่ถึง15นาที
กรูแดกหมดไป2แก้ว พ่อกรูถามว่าแก้วแม่งรั่วหรือเปล่า หลังจากนั้นกรูเลยค่อยๆแดก
เลยแดกได้นิดเดียวเองแม่งกะว่าจะเติมอีกแต่แบบว่าหันมาอีกทีแม่งหมดแล้วอะ(แอบเสียใจ)
เออ....ลืมที่ประทับใจอีกอย่างคือ หมีแพนด้า..(เป็นๆๆ ไม่ใช่ตุ๊กตานะ)น่ารักมาก
แบบว่าถ้าอุ้มกลับบ้านได้จะอุ้มกลับเลย และแบบว่าจิงๆแล้วไปมากก่านี้แต่แบบว่า
กลัวมันยาวไปเลยเล่าแค่นี้ดีก่า....อิอิ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
ประชุมเกษตรแฟร์เมื่อวันพฤหัสที่ 15 ธันวาคม 2548
แบบว่าใกล้จะถึงเกษตรแฟร์แล้ว(28มค-4กพ...ประมาณนั้น)แล้วแบบว่าทุกปีคณะบริหาร
จะต้องมีการออกบูทซึ่งการออกบูทนี้เป็นหน้าที่ของปี2ที่จะต้องทำงานนี้
เค้าเลยเรียกปี2ทุกเมเจอร์มาประชุมและแบ่งฝ่ายโดยมีพี่ปี3เป็นผู้ให้คำแนะนำ
ซึ่งงานนี้จะแบ่งเป็น9ฝ่ายและบัญชีจะต้องส่งเฮดไปฝ่ายละ2คน(ปก+เป)
และแบบว่าตอนนี้เปยังม่ายมีเฮดครัวเลย แล้วกรูเสือกเป็นคนเดียวที่ยังร่องลอยอยู่
แล้วก็รู้ๆอยู่ว่าครัวกะกรูม่ายค่อยจะเข้ากันเท่าไหร่กรูก็เลยพยายามเต็มที่ที่จะหาเฮดฝ่ายครัว
ให้จงได้แต่แล้วนะบัดนี้กูก็ยังหาเฮดม่ายได้เลยแล้วแบบว่าอีเฮดนี้ต้องมีคุณสมบัติที่สำคัญคือ
เสน่ห์ฝีปากเป็นเอก(จะได้สู้กับเมเจอร์อื่นได้)และเสน่ห์ปลายจวัก(รอง...อิอิ) ซึ่งปีนี้ตั้งเป้าไว้ว่าจะ
ม่ายให้ประวัติศาสตร์ซ้ำรอยพี่ปี3เด็ดขาดหลังจากเราอ่อนข้อมาให้เค้าจนมากแล้ว
ปีนี้จะเป็นการปฏิวัติใหม่อีกครั้ง ที่ทำให้คิดได้อย่างนี้เพราะว่าเมื่อวันพฤหัสที่ผ่านมา
การประชุมกันเองของเรานั้นได้ผ่านสำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี ซึ่งกรูแบบว่าแปลกใจมากๆเลย
เพราะม่ายเคยคิดเลยว่าจะทำได้อย่างนี้ถึงแม้ว่าวันนี้สมาชิกของเราจะม่ายครบก็ตาม
และเกษตรแฟร์ยังทำให้บัญชีมีสมาชิกในการร่วมตายเพิ่มขึ้นอีก4-5คน(หน้าใหม่เข้ามาแล้น...เย้ๆๆๆ)
ซึ่งนับว่าเป็นสัญญาณที่ดีในการร่วมฝ่าฟันอุปสรรคครั้งนี้...อิอิ
P.S.>>>> 1. สนุกมากนะสำหรับการประชุมครั้งนี้
2. ขอโทษที่ชอบจุดไฟอยู่เรื่อยเลย...ม่ายได้ตั้งใจแต่คิดจิงๆ
3. อยากได้ตามเป้าที่คาดไว้อะ(น่าจะรู้ว่าหมายความว่าไงนะปี2)
4. งานนี้สนุกแน่ๆเลย...เริ่มชอบแล้วอะเดะ55555
5. ขอต้อนรับเพื่อนๆเข้าสู่แกงค์ของเรา(ตั้งแกงค์เองเลยอิอิ)
6. หวังว่าเราจะได้เจอกันบ่อยขึ้นนะ
7. แล้วอย่าลืมค่ายด้วยนะ "กรูอยากให้รุ่นเรามีค่ายแต่กรูทำคนเดียวม่ายไหวนะโว้ย!!!!" December 04 ความสุขของชีวิตกลับมาอีกครั้งวันนี้ตื่นเช้ามาแบบว่าว่างมากๆม่ายรู้จาทำไร
กะว่าวันนี้กรูต้องได้อยู่บ้านทั้งวันเป็นแน่แท้
แต่แล้วปฏิหารย์ก็ได้เกิดขึ้นกับกรู
แบบว่าอีกมันโบโดดเรียนจีนแล้วไปเที่ยวกับกรู
ซึ่งตอนแรกกะว่าจะไปวันอาทิดไม่ก็จัน
แต่ก็ไปม่ายได้เลยทั้ง2วันเพราะอีนังแรดแม่ง
ม่ายว่าง... ตอนแรกก็คิดว่าคงจาม่ายได้เจอกันแน่ๆเลย
ประมาณว่าแอบเสียใจอยู่ว่าเมื่อไหร่เราจะได้เจอกันอีก
แต่แล้วสวรรค์ก็ดลบรรดาลให้เราได้พบกัน
แบบว่าตรงลงกันว่าจะไปJJก็ปาเข้าไป11โมงก่าแล้วอะ
แล้วแม่งเสือกนัดกรูเที่ยง45ที่BTSสยาม
แล้วแบบว่าม่ายรู้ว่าวันนี้มันวันฮ่าไรแม่ง
จะขึ้นรถเมล์ก็ม่ายมีจะขึ้นTAXIก็ม่ายมีอีก
กรูเลยตัดสินใจขึ้น138ไปJJเลยก่าจะไปถึงก็บ่ายโมงก่าแล้วอะ
ตอนแรกตั้งใจว่าจะไปซื้อกระเป๋าสะพายอันเล็กๆสักใบไว้ใช้
แต่แล้วก็ได้กางเกงขาสั้นมา1กะผ้าเช็ดหน้ามา3กว่าจะได้กระเป๋า
ก็ตัดสินใจอยู่นานเชียวว่าจะเอาดีเปล่าเพราะว่ามันแพงเกินไป(200บาท)
แต่ว่าด้วยความชอบและความอยากได้(หลังจากเข้าออกร้านเค้าอยู่นาน)
ก็ตัดสินใจซื้อมาจนได้หลังจากเดินJJเสร็จ(ก็ประมาณ4โมงก่าได้)
กรูกะอีเพื่อนสุดloveก็ตัดสินใจว่าเราจะไปซื้อเพลงจีนกันแถวเยาวราช
ก่าจะไปถึงก็ปาเข้าไป5โมงแล้วซึ่งกรูมีนัดกะแดจังกึมตอน6โมง
แต่แล้วพวกเราก็ควักกระเป๋าซื้อกันคนละ1อัลบั้ม
(แพงมากกรูม่ายเคยซื้อแพงแบบนี้เลยราคา170แต่มี2แผ่นนะ)
และก่าจะได้ออกจากเยาวราชก็6โมงพอดีหลังจาก
ยืนส่งไอโบขึ้นรถเรียบร้อยกรูรอรถนานๆๆๆๆๆๆมาก(TAXIด้วยนะ)
แบบว่าม่ายว่างเลยและก่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปทุ่มนึงอะ
แล้วลองนึกสภาพดูถ้ากรูกลับรถเมล์แม่งไม่ปาเข้าไป2ทุ่มหรอวะ
สำหรับวันนี้กรูสนุกมากๆเลยถึงแม้ว่าจะเป็นช่วงเวลาที่สั้นมากๆเลยก็ตาม
แต่มันทำให้กรูมีความสุขมากและลืมความทุกข์ในใจไปได้ดีมากๆๆๆ
ต้องขอบคุณมิตรสหายของเรานั่นคือนังโบนี่เองที่ทำให้กรูได้เป็นอย่างนี้
(duo xie ni a)
P.S. 1. อีโบแม่งม่ายซื้อไรเลยหมดไปกับค่าน้ำอย่างเดียว(200บาท)
2. ส่วนตัวกรูหมดไปเกือบ1000ได้อะ(ใช้เยอะมากๆๆๆๆๆ)
3. ขอบคุณเพื่อรักกรูที่ทำให้กรูมีความสุขในวันนี้
4. เสียใจที่กลับไปดูแดจังกึมม่ายทัน
5. เพลงที่ซื้อมาอะเพราะเหมือนกันนะมึงแล้วเดี๋ยวจะwriteไปให้
6. ไปอ่านไดมึงมาแล้วนะ....กรูอยากไปทะเลเหมือนกันอะ
December 02 กลับมาอีกครั้งกับปัญหาที่เหนื่อยใจกรูม่ายเข้าใจพวกเมิงเลยนะ.......
ปากอะบอกว่ากรูทำด้วยใจ กรูทำด้วยใจ แต่ทำไมพฤติกรรมของมึงมันตรงข้ามกันอย่างนี้
มึงรู้ไหมว่ากรูอะเสียใจมากและรู้สึกผิดหวังกับพวกเมิงสุดๆ
จนกรูม่ายอยากจะยุ่งกับพวกเมิงแล้ว
มันทำให้ความรู้สึกที่กรูมีกับงานที่กรูรักมันน้อยลง
และกรูอยากจะถามพวกเมิงว่า
"เมื่อไหร่พวกเมิงจะเลิกทำร้ายจิตใจพี่กรูสักที"
พอสักทีเถอะการกระทำของพวกเมิงอะ
กรูขอร้องหล่ะ!!!!!!!!!!!!!
ถ้าหากว่าพวกเมิงม่ายเต็มใจทำงานอะ
ก็ม่ายต้องทำก็ได้นะกรูม่ายอยากบังคับ
พวกกรูก็ทำกันเองก็ได้(ถึงแม้ว่าจะรู้ว่ามันเหนื่อยมากก็ตาม)
แต่ถ้าหากว่าพวกมึงทำด้วยแบบไม่มีความเต็มใจ
มันก็จะทำให้กรูเหนื่อยเป็น2เท่า
ส่วนเรื่อง"ค่าย"อ่ะกรูพูดจริงๆเลยนะ
ถ้าไม่อยากไปหรือไม่อยากทำก็ไม่ต้องทำ
เพราะว่า "ค่าย" เป็นอะไรมากกว่าที่พวกเมิงคิดไว้เยอะ
และค่ายเปรียบเสมือนจิตใจของพวกกรู
กรูม่ายอยากให้จิตใจของพวกกรูต้องมาสลายด้วย
น้ำมือของคนเพียงไม่กี่คน
และไม่ต้องการได้ชื่อว่าเป็นรุ่นที่ไม่มีค่าย!!!!!!!!
พอแล้วหล่ะสำหรับการระบายอารมณ์ในครั้งนี้
หลังจากเก็บกดมานาน....ขอบคุณเพื่อนๆทุกคนที่รับฟังกรูนะ
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
p.s. 1. ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่ให้ความช่วยเหลือ
2. จะพยายามทำค่ายออกมาให้ดีที่สุด
3. แด่..มุ้ย!!(มึงคงม่ายได้อ่านหรอกแต่อยากเขียนถึง)
อย่างเที่ยวให้มันบ่อยนัก.....กรูเป็นห่วงเมิงนะโว้ย!!!
แล้วถ้าFอีกอย่าหาว่ากรูม่ายเตือนนะ....
4. ขอโทษพี่ๆแทนเพื่อน ที่ทำให้พี่ลำบากใจ
5. เออ!!....ขอบคุณสำหรับข้าวหลามด้วย
6. คิดถึงพวกเมิงจังเลยไอ้โบ(ni shi hao peng you ภาษาจีนนะ) November 18 ลอยกระทงลอยผระทงปีนี้ม่ายอยากจะเชื่อเลย
ว่ามันจะเป็นไปได้ถึงขนาดนี้
ตอนแรกก็คิดว่าลอยกระทงปีนี้กรูเซ็ง
ตายแน่ๆเลยต้องมาทำงานแล้วเวลาทำงาน
ทีไรแม่งมีเรื่องให้กรูปวดหัวทุกทีเลย
ตอนแรกก็แอบทำใจไว้บ้างแล้ว
ว่ามันจะต้องมีปัญหา แต่คราวนี้ผิดคาด
ทุกอย่างดำเนินการไปได้ด้วยดี
ถ้าจะมีก็แค่ช่วงแรกๆที่จัดซุ้มอะ
แบบว่าเพื่อนๆมีเรียนกันหมด
มีเพียงกรูกะน้ำใจเท่านั้นที่ม่ายมีเรียนกัน
แล้วแบบว่าทำกัน2คนม่ายไหวแน่ๆอะ
ทั้งขนของ ซื้อน้ำ ขับรถ จัดร้าน ตามน้ำแข็ง
แม่งวันนั้นเรียกกรูง่ายๆว่า General เบ้ อ่ะ
แต่ก็ยังดีที่พอเลิกเรียนพวกแม่งก็มาช่วยงานต่อ
พอตกเย็นเข้าหน่อยกูก็เริ่มปฏิบัติภารกิจหรอกเด็ก
แบบประมาณว่าเดินขายตุ๊กตาแบบว่ามีไฟวิ่งอะ
ขายได้หลายตัวอยู่เหมือนกันเดินไปซักประมาณ3-4รอบ
ก็ต้องมาอยู่หน้าเตาBar-B-Qเนื่องจากเพื่อนๆเริ่มทะยอย
กลับบ้านกันแล้ว กูก็เลยต้องเป็นแม่ค้าจำเป็นมาขายต่อ
และก่าจะปฏิบัติภารกิจเสร็จเล่นเอากรูแบบว่าง่วงสาดอะ
ก่าจะถึงบ้านก็ปาเข้าไปตี3ก่าจะได้นอนก็3ครึ่ง
วันรุ่งขึ้นก่ากรูจาตื่นก็แบบว่าเข้าเรียนMarketไม่ทัน
เลยเข้าเรียนต้นทุนได้อย่างเดียวหลังจากนั้นไอแจนก็
ชวนกรูไปเสียตังค์ต่อที่MKแดก2คนหมดไปทั้งหมด470อะ
แต่โชคดีที่มีบัตรลดเลยจ่ายแค่399ม่ายงั้นกรูตายแน่อะ
ตอนแรกก็ม่ายอยากจะเชื่อเลยว่ากรูจะกินกันหมดหรอเนี่ย
แบบว่าม่ายเคยแดกเยอะขนาดนี้มาก่อนเลยอะ
พอตกเย็นก็ไปช่วยพี่เบลทำcut out งานbus week
แต่ก็ม่ายได้ช่วยไรมากเพราะว่าม่ายมีหัวทางด้านนี้เลย
หลังจากนั้นก็ไปนั่งกินข้าวใต้หอพี่เบลแล้วก็กลับบ้าน
นี่คือ2วันที่หายไปจากspaceตอนแรกที่ทำใหม่ๆกะว่า
จะอัพทุกวันแต่แบบว่าสังขารม่ายไหวเลยเพิ่งมาอัพ...อิอิ
P.s. - ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่อนุเคราะห์บูทลอยกระทงให้นะคะ- ขอบใจพลอยกะแจนที่โดดเรียนมาช่วยกรูจัดบูท- ขอบใจอู๋ที่มาช่วยกรู...(กรูว่ามึงเก่งมากเลยอะขายได้สุดยอด...เมิงน่าจเหนื่อยก่ากรูอีกนะ)- ขอบคุณเสือ ปิง และพี่ๆทุกคนที่ช่วยเก็บของนะคะ- และที่ลืมม่ายได้เลยคือน้องชายกรูเอง ขอบใจมากนะที่ขับรถให้กรู(ได้หลับ)และอาบน้ำหลังกรูถ้าม่ายมีกิดกรูก็คงม่ายถึงบ้านอะ...แบบว่าคงต้องจอดรถนอนที่ไหนสักแห่งอ่า- รูปน้องกรูเอง...ดูเอาเองละกันว่าคนไหน????? |
|
|
